سوره انفطار

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ(1) آن زمان كه آسمان ( كرات آسمانى) از هم شكافته شود، (1) وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انتَثَرَتْ(2) و آن زمان كه ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند، (2) وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ(3) و آن زمان كه درياها به هم پيوسته شود، (3) وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ(4) و آن زمان كه قبرها زير و رو گردد (و مردگان خارج شوند)، (4) عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ(5) در آن زمان) هر كس مى‏داند آنچه را از پيش فرستاده و آنچه را براى بعد گذاشته است. (5) يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ(6) اى انسان! چه چيز تو را در برابر پروردگار كريمت مغرورساخته است؟! (6) الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ(7) همان خدايى كه تو را آفريد و سامان داد و منظم ساخت، (7) فِي أَيِّ صُورَةٍ مَّا شَاء رَكَّبَكَ(8) و در هر صورتى كه خواست تو را تركيب نمود. (8) كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ(9)(آرى) آن گونه كه شما مى‏پنداريد نيست; بلكه شما روز جزا رامنكريد! (9) وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ(10) و بى‏شك نگاهبانانى بر شما گمارده شده... (10) كِرَاماً كَاتِبِينَ(11) والا مقام و نويسنده (اعمال نيك و بد شما)، (11) يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ(12) كه مى‏دانند شما چه مى‏كنيد! (12) إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ(13) به يقين نيكان در نعمتى فراوانند. (13) وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ(14) و بدكاران در دوزخند، (14) يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّينِ(15) روز جزا وارد آن مى‏شوند و مى‏سوزند، (15) وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِينَ(16) و آنان هرگز از آن غايب و دور نيستند! (16) وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ(17) تو چه مى‏دانى روز جزا چيست؟! (17) ثُمَّ مَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ(18) باز چه مى‏دانى روز جزا چيست؟! (18) يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْئاً وَالْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ(19) روزى است كه هيچ كس قادر بر انجام كارى به سود ديگرى نيست،و همه امور در آن روز از آن خداست! (19)

سوره مطففين

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ(1) واى بر كم‏فروشان! (1) الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ(2) آنان كه وقتى براى خود پيمانه مى‏كنند، حق خود را بطور كامل مى‏گيرند; (2) وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ(3) اما هنگامى كه مى‏خواهند براى ديگران پيمانه يا وزن كنند،كم مى‏گذارند! (3) أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ(4) آيا آنها گمان نمى‏كنند كه برانگيخته مى‏شوند، (4) لِيَوْمٍ عَظِيمٍ(5) در روزى بزرگ; (5)  يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ(6)‏ روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان مى‏ايستند. (6) كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ(7) چنين نيست كه آنها (درباره قيامت) مى‏پندارند، به يقين نامه اعمال بدكاران در «سجين‏» است! (7) وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ(8) تو چه مى‏دانى «سجين‏» چيست؟ (8) كِتَابٌ مَّرْقُومٌ(9) نامه‏اى است رقم زده شده و سرنوشتى است حتمى! (9) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(10) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (10) الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ(11) همانها كه روز جزا را انكار مى‏كنند. (11) وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ(12) تنها كسى آن را انكار مى‏كند كه متجاوز و گنهكار است! (12) إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ(13)(همان كسى كه) وقتى آيات ما بر او خوانده مى‏شود مى‏گويد: «اين افسانه‏هاى پيشينيان است!; (13) كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ(14) چنين نيست كه آنها مى‏پندارند، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان نشسته است! (14) كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ(15) چنين نيست كه مى‏پندارند، بلكه آنها در آن روز ازپروردگارشان محجوبند! (15) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِيمِ(16) سپس آنها به يقين وارد دوزخ مى‏شوند! (16) ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ(17) بعد به آنها گفته مى‏شود: «اين همان چيزى است كه آن راانكار مى‏كرديد!» (17) كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ(18) چنان نيست كه آنها (درباره معاد) مى‏پندارند، بلكه نامهاعمال نيكان در «عليين‏» است! (18) وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ(19) و تو چه مى‏دانى «عليين‏» چيست! (19) كِتَابٌ مَّرْقُومٌ(20) نامه‏اى است رقم‏خورده و سرنوشتى است قطعى، (20) يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ(21) كه مقربان شاهد آنند! (21)  إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ(22) مسلما نيكان در انواع نعمت‏اند: (22) عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ(23) بر تختهاى زيباى بهشتى تكيه كرده و (به زيباييهاى بهشت) مى‏نگرند! (23) تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ(24) در چهره‏هايشان طراوت و نشاط نعمت را مى‏بينى و مى‏شناسى! (24) يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ(25) آنها از شراب (طهور) زلال دست‏نخورده و سربسته‏اى سيراب مى‏شوند! (25) خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ(26) مهرى كه بر آن نهاده شده از مشك است; و در اين نعمتهاى بهشتى راغبان بايد بر يكديگر پيشى گيرند! (26) وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ(27) اين شراب (طهور) آميخته با «تسنيم‏» است، (27) عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ(28) همان چشمه‏اى كه مقربان از آن مى‏نوشند. (28) إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ(29) بدكاران (در دنيا) پيوسته به مؤمنان مى‏خنديدند، (29) وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ(30) و هنگامى كه از كنارشان مى‏گذشتند آنان را با اشاره تمسخرمى‏كردند، (30) وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ(31) و چون به سوى خانواده خود بازمى‏گشتند مسرور و خندان بودند، (31) وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ(32) و هنگامى كه آنها را مى‏ديدند مى‏گفتند: «اينهاگمراهانند!» (32) وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ(33) در حالى كه هرگز مامور مراقبت و متكفل آنان ( مؤمنان) نبودند! (33) فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ(34)‏ ولى امروز مؤمنان به كفار مى‏خندند، (34) عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ(35) در حالى كه بر تختهاى آراسته بهشتى نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) مى‏نگرند! (35) هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ(36) آيا (با اين حال) كافران پاداش اعمال خود را گرفتند؟! (36)

سوره انشقاق

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا السَّمَاء انشَقَّتْ(1) در آن هنگام كه آسمان ( كرات آسمانى) شكافته شود، (1) وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ(2) و تسليم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنين باشد- (2) وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ(3) و در آن هنگام كه زمين گسترده شود، (3) وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ(4) و آنچه در درون دارد بيرون افكنده و خالى شود، (4) وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ(5) و تسليم فرمان پروردگارش گردد -و شايسته است كه چنين باشد (5)  يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلَاقِيهِ(6) اى انسان! تو با تلاش و رنج بسوى پروردگارت مى‏روى و او راملاقات خواهى كرد! (6) فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ(7) پس كسى كه نامه اعمالش به دست راستش داده شود، (7) فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَاباً يَسِيراً(8) بزودى حساب آسانى براى او مى‏شود، (8) وَيَنقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُوراً(9) و خوشحال به اهل و خانواده‏اش بازمى‏گردد. (9) وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاء ظَهْرِهِ(10) و اما كسى كه نامه اعمالش به پشت سرش داده شود، (10) فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُوراً(11) بزودى فرياد مى‏زند واى بر من كه هلاك شدم! (11) وَيَصْلَى سَعِيراً(12) و در شعله‏هاى سوزان آتش مى‏سوزد. (12) إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً(13) چرا كه او در ميان خانواده‏اش پيوسته (از كفر و گناه خود) مسرور بود! (13) إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ(14) او گمان مى‏كرد هرگز بازگشت نمى‏كند! (14) بَلَى إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيراً(15) آرى، پروردگارش نسبت به او بينا بود (و اعمالش را براى حساب ثبت كرد)! (15) فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ(16) سوگند به شفق، (16) وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ(17) و سوگند به شب و آنچه را جمع‏آورى مى‏كند، (17) وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ(18) و سوگند به ماه آنگاه كه بدر كامل مى‏شود، (18) لَتَرْكَبُنَّ طَبَقاً عَن طَبَقٍ(19) كه همه شما پيوسته از حالى به حال ديگر منتقل مى‏شويد (تابه كمال برسيد). (19)  فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ(20) پس چرا آنان ايمان نمى‏آورند؟! (20) وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ(21) (س) و هنگامى كه قرآن بر آنها خوانده مى‏شود سجده نمى‏كنند؟! (21) بَلِ الَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ(22) بلكه كافران پيوسته آيات الهى را انكار مى‏كنند! (22) وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ(23) و خداوند آنچه را در دل پنهان مى‏دارند بخوبى مى‏داند! (23) فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ(24) پس آنها را به عذابى دردناك بشارت ده! (24) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ(25) مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند، كه براى آنان پاداشى است قطع‏نشدنى! (25)

سوره بروج

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ(1) سوگند به آسمان كه داراى برجهاى بسيار است، (1) وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ(2) و سوگند به آن روز موعود، (2) وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ(3) و سوگند به «شاهد» و «مشهود»! («شاهد»: پيامبر و گواهان اعمال، و «مشهود» : اعمال امت است) (3) قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ(4) مرگ بر شكنجه‏گران صاحب گودال (آتش)، (4) النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ(5) آتشى عظيم و شعله‏ور! (5) إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ(6) هنگامى كه در كنار آن نشسته بودند، (6) وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ(7) و آنچه را با مؤمنان انجام مى‏دادند (با خونسردى و قساوت) تماشا مى‏كردند! (7) وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ(8) آنها هيچ ايرادى بر مؤمنان نداشتند جز اينكه به خداوند عزيزو حميد ايمان آورده بودند; (8) الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ(9) همان كسى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست و خداوند برهمه چيز گواه است! (9) إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْيَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ(10) كسانى كه مردان و زنان باايمان را شكنجه دادند سپس توبه نكردند، براى آنها عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان است! (10) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّات ٌتَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ(11) و براى كسانى كه ايمان آوردند و اعمال شايسته انجام دادند،باغهايى از بهشت است كه نهرها زير درختانش جارى است; و اين نجات و پيروزى بزرگ است! (11) إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ(12) گرفتن قهرآميز و مجازات پروردگارت به يقين بسيار شديد است! (12) إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ(13) اوست كه آفرينش را آغاز مى‏كند و بازمى‏گرداند، (13) وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ(14) و او آمرزنده و دوستدار (مؤمنان) است، (14) ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ(15) صاحب عرش و داراى مجد و عظمت است، (15) فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ(16) و آنچه را مى‏خواهد انجام مى‏دهد! (16) هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ(17) آيا داستان لشكرها به تو رسيده است، (17) فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ(18) لشكريان فرعون و ثمود؟! (18) بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ(19) ولى كافران پيوسته در تكذيب حقند، (19) وَاللَّهُ مِن وَرَائِهِم مُّحِيطٌ(20) و خداوند به همه آنها احاطه دارد! (20) بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَّجِيدٌ(21)(اين آيات، سحر و دروغ نيست،) بلكه قرآن باعظمت است... (21) فِي لَوْحٍ مَّحْفُوظٍ(22) كه در لوح محفوظ جاى دارد! (22)

سوره طارق

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ(1) سوگند به آسمان و كوبنده شب! (1) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ(2) و تو نمى‏دانى كوبنده شب چيست! (2) النَّجْمُ الثَّاقِبُ(3) همان ستاره درخشان و شكافنده تاريكيهاست! (3) إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ(4)(به اين آيت بزرگ الهى سوگند) كه هر كس مراقب و محافظى دارد! (4) فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ(5) انسان بايد بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است! (5) خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ(6) از يك آب جهنده آفريده شده است، (6) يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ(7) آبى كه از ميان پشت و سينه‏ها خارج مى‏شود! (7) إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ(8) مسلما او ( خدائى كه انسان را از چنين چيز پستى آفريد) مى‏تواند او را بازگرداند! (8) يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ(9) در آن روز كه اسرار نهان (انسان) آشكار ميشود، (9) فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ(10) و براى او هيچ نيرو و ياورى نيست! (10) وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ(11) سوگند به آسمان پرباران، (11) وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ(12) و سوگند به زمين پرشكاف (كه گياهان از آن سر برمى‏آورند)، (12) إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ(13) كه اين (قرآن) سخنى است كه حق را از باطل جدا مى‏كند، (13) وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ(14) و هرگز شوخى نيست! (14) إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً(15) آنها پيوسته حيله مى‏كنند، (15) وَأَكِيدُ كَيْداً(16) و من هم در برابر آنها چاره مى‏كنم! (16) فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْداً(17) حال كه چنين است كافران را (فقط) اندكى مهلت ده (تا سزاى اعمالشان را ببينند)! (17)

سوره اعلى

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى(1) منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‏ات را! (1) الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى(2) همان خداوندى كه آفريد و منظم كرد، (2) وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَى(3) و همان كه اندازه‏گيرى كرد و هدايت نمود، (3) وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَى(4) آن كس را كه چراگاه را به وجود آورد، (4) فَجَعَلَهُ غُثَاء أَحْوَى(5) سپس آن را خشك و تيره قرار داد! (5) سَنُقْرِؤُكَ فَلَا تَنسَى(6) ما بزودى (قرآن را) بر تو مى‏خوانيم و هرگز فراموش نخواهى كرد، (6) إِلَّا مَا شَاء اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَى(7) مگر آنچه را خدا بخواهد، كه او آشكار و نهان را مى‏داند! (7) وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَى(8) و ما تو را براى انجام هر كار خير آماده مى‏كنيم! (8) فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ الذِّكْرَى(9) پس تذكر ده اگر تذكر مفيد باشد! (9) سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَى(10) و بزودى كسى كه از خدا مى‏ترسد متذكر مى‏شود. (10) وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى(11) اما بدبخت‏ترين افراد از آن دورى مى‏گزيند، (11) الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى(12) همان كسى كه در آتش بزرگ وارد مى‏شود، (12) ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى(13) سپس در آن آتش نه مى‏ميرد و نه زنده مى‏شود! (13) قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّى(14) به يقين كسى كه پاكى جست (و خود را تزكيه كرد)، رستگار شد. (14) وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى(15)‏ و (آن كه) نام پروردگارش را ياد كرد سپس نماز خواند! (15) بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا(16) ولى شما زندگى دنيا را مقدم مى‏داريد، (16) وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى(17) در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است! (17) إِنَّ هَذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَى(18) اين دستورها در كتب آسمانى پيشين (نيز) آمده است، (18) صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى(19) در كتب ابراهيم و موسى. (19)

سوره غاشيه

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ(1) آيا داستان غاشيه ( روز قيامت كه حوادث وحشتناكش همه رامى‏پوشاند) به تو رسيده است؟! (1) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ(2) چهره‏هايى در آن روز خاشع و ذلت‏بارند، (2) عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ(3) آنها كه پيوسته عمل كرده و خسته شده‏اند (و نتيجه‏اى عايدشان نشده است)، (3) تَصْلَى نَاراً حَامِيَةً(4) و در آتش سوزان وارد مى‏گردند; (4) تُسْقَى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ(5) از چشمه‏اى بسيار داغ به آنان مى‏نوشانند; (5) لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ(6) غذائى جز از ضريع ( خار خشك تلخ و بدبو) ندارند; (6) لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِن جُوعٍ(7) غذايى كه نه آنها را فربه مى‏كند و نه از گرسنگى مى‏رهاند! (7) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ(8) چهره‏هايى در آن روز شاداب و باطراوتند، (8) لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ(9) و از سعى و تلاش خود خشنودند، (9) فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ(10) در بهشتى عالى جاى دارند، (10) لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً(11) كه در آن هيچ سخن لغو و بيهوده‏اى نمى‏شنوند! (11) فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ(12) در آن چشمه‏اى جارى است، (12) فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ(13) در آن تختهاى زيباى بلندى است، (13) وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ(14) و قدحهايى (كه در كنار اين چشمه) نهاده، (14) وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ(15) و بالشها و پشتيهاى صف‏داده شده، (15) وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ(16) و فرشهاى فاخر گسترده! (16) أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ(17) آيا آنان به شتر نمى‏نگرند كه چگونه آفريده شده است؟! (17)  وَإِلَى السَّمَاء كَيْفَ رُفِعَتْ(18) و به آسمان نگاه نمى‏كنند كه چگونه برافراشته شده؟! (18) وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ(19) و به كوه‏ها كه چگونه در جاى خود نصب گرديده! (19) وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ(20) و به زمين كه چگونه گسترده و هموار گشته است؟! (20) فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ(21) پس تذكر ده كه تو فقط تذكر دهنده‏اى! (21) لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ(22) تو سلطه‏گر بر آنان نيستى كه (بر ايمان) مجبورشان كنى، (22) إِلَّا مَن تَوَلَّى وَكَفَرَ(23) مگر كسى كه پشت كند و كافر شود، (23) فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ(24) كه خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات مى‏كند! (24) إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ(25) به يقين بازگشت (همه) آنان به سوى ماست، (25) ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ(26) و مسلما حسابشان (نيز) با ماست! (26)

سوره فجر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالْفَجْرِ (1) به سپيده دم سوگند، (1) وَلَيَالٍ عَشْرٍ (2) و به شبهاى دهگانه، (2) وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ (3) و به زوج و فرد، (3) وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ (4) و به شب، هنگامى كه (به سوى روشنايى روز) حركت مى‏كند سوگند (كه پروردگارت در كمين ظالمان است)! (4) هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ (5)  آيا در آنچه گفته شد، سوگند مهمى براى صاحبان خرد نيست؟! (5)  أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ (6) آيا نديدى پروردگارت با قوم «عاد» چه كرد؟! (6) إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ (7) و با آن شهر «ارم‏» باعظمت، (7) الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ (8) همان شهرى كه مانندش در شهرها آفريده نشده بود! (8) وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ (9) و قوم «ثمود» كه صخره‏هاى عظيم را از (كنار) دره مى‏بريدند (و از آن خانه و كاخ مى‏ساختند)! (9) وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ (10) و فرعونى كه قدرتمند و شكنجه‏گر بود، (10) الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ (11) همان اقوامى كه در شهرها طغيان كردند، (11) فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ (12) و فساد فراوان در آنها به بار آوردند; (12) فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ (13) به همين سبب خداوند تازيانه عذاب را بر آنان فرو ريخت! (13) إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ (14) به يقين پروردگار تو در كمينگاه (ستمگران) است! (14) فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ (15) اما انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مى‏كند و نعمت مى‏بخشد (مغرور مى‏شود و) مى‏گويد: «پروردگارم مرا گرامى داشته است!» (15) وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ (16) و اما هنگامى كه براى امتحان، روزيش را بر او تنگ مى‏گيرد (مايوس مى‏شود و) مى‏گويد: پروردگارم مرا خوار كرده است!» (16) كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ (17) چنان نيست كه شما مى‏پنداريد; شما يتيمان را گرامى نمى‏داريد، (17) وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ (18) و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمى‏كنيد، (18) وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلاً لَّمّاً (19) و ميراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع كرده مى‏خوريد، (19) وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً (20) و مال و ثروت را بسيار دوست داريد (و بخاطر آن گناهان زيادى مرتكب مى‏شويد)! (20) كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكّاً دَكّاً (21) چنان نيست كه آنها مى‏پندارند! در آن هنگام كه زمين سخت درهم كوبيده شود، (21) وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً(22) و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند، (22) وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى (23)‏ و در آن روز جهنم را حاضر مى‏كنند; (آرى) در آن روز انسان متذكر مى‏شود; اما اين تذكر چه سودى براى او دارد؟! (23) يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي (24) مى‏گويد: «اى كاش براى (اين) زندگيم چيزى از پيش فرستاده بودم!» (24) فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ (25) در آن روز هيچ كس همانند او ( خدا) عذاب نمى‏كند، (25) وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ (26) و هيچ كس همچون او كسى را به بند نمى‏كشد! (26) يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (27) تو اى روح آرام‏يافته! (27) ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً (28) به سوى پروردگارت بازگرد در حالى كه هم تو از او خشنودى وهم او از تو خشنود است، (28) فَادْخُلِي فِي عِبَادِي (29) پس در سلك بندگانم درآى، (29) وَادْخُلِي جَنَّتِي (30) و در بهشتم وارد شو! (30)

سوره بلد

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ (1) قسم به اين شهر مقدس ( مكه)، (1) وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ (2) شهرى كه تو در آن ساكنى، (2) وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ (3) و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهيم خليل و فرزندش اسماعيل ذبيح)، (3) لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ (4) كه ما انسان را در رنج آفريديم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4) أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ (5) آيا او گمان مى‏كند كه هيچ كس نمى‏تواند بر او دست يابد؟! (5) يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالاً لُّبَداً (6) مى‏گويد: «مال زيادى را (در كارهاى خير) نابود كرده‏ام!» (6) أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ (7) آيا (انسان) گمان مى‏كند هيچ كس او را نديده (كه عمل خيرى انجام نداده) است؟! (7) أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ (8) آيا براى او دو چشم قرار نداديم، (8) وَلِسَاناً وَشَفَتَيْنِ (9) و يك زبان و دو لب؟! (9) وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ (10) و او را به راه خير و شر هدايت كرديم! (10) فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ (11) ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ (12) تو نمى‏دانى آن گردنه چيست! (12) فَكُّ رَقَبَةٍ (13) آزادكردن برده‏اى، (13) أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ (14) يا غذا دادن در روز گرسنگى... (14) يَتِيماً ذَا مَقْرَبَةٍ (15) يتيمى از خويشاوندان، (15) أَوْ مِسْكِيناً ذَا مَتْرَبَةٍ (16) يا مستمندى خاك‏نشين را، (16) ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ (17) سپس از كسانى باشد كه ايمان آورده و يكديگر را به شكيبايى و رحمت توصيه مى‏كنند! (17) أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ (18) آنها «اصحاب اليمين‏»اند (كه نامه اعمالشان را به دست راستشان مى‏دهند)! (18) وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ (19) و كسانى كه آيات ما را انكار كرده‏اند افرادى شومند (كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مى‏شود). (19) عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ (20) بر آنها آتشى است فروبسته (كه راه فرارى از آن نيست)! (20)

سوره شمس

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا(1) به خورشيد و گسترش نور آن سوگند، (1) وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا(2) و به ماه هنگامى كه بعد از آن درآيد، (2) وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا(3) و به روز هنگامى كه صفحه زمين را روشن سازد، (3) وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا(4) و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند، (4) وَالسَّمَاء وَمَا بَنَاهَا(5) و قسم به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده، (5) وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا(6) و به زمين و كسى كه آن را گسترانيده، (6) وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا(7) و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را (آفريده و) منظم ساخته، (7) فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا(8) سپس فجور و تقوا (شر و خيرش) را به او الهام كرده است، (8) قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا(9) كه هر كس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده; (9) وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا(10) و آن كس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخته،نوميد و محروم گشته است! (10) كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا(11) قوم «ثمود» بر اثر طغيان، (پيامبرشان را) تكذيب كردند، (11) إِذِ انبَعَثَ أَشْقَاهَا(12) آنگاه كه شقى‏ترين آنها بپاخاست، (12) فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا(13) فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا(13) فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنبِهِمْ فَسَوَّاهَا(14) ولى آنها او را تكذيب و ناقه را پى كردند (و به هلاكت رساندند); از اين رو پروردگارشان آنها (و سرزمينشان) را بخاطر گناهانشان در هم كوبيد و با خاك يكسان و صاف كرد! (14) وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا(15) و او هرگز از فرجام اين كار ( مجازات ستمگران) بيم ندارد! (15)