درباره وبلاگ

هرچیزی در این عالم ظاهر وباطنی دارد.ظاهرقرآن چنان است که خداوند متعال می فرماید اگر تمام جن وانس جمع شوند نمی توانند یک آیه مانند آن بیاورند وباطن آن چنان که روح القدس که از تمام ملائک مرتبه اشان بالاتر است در شبی که تاصبح خیروبرکت است بر قلب پیامبر اکرم که خاتم انبیاء واعظم انبیاء اولولعزم است نازل گردیده البته نمی رسد جزبه دست پاکان .هرکس شفای جسم وجان می خواهد درقرآن است به اذن خدا پس تا می توانی انس بگیر وتکرار کن وتسلیم باش انشاالله فرج در راه است با ابتکاری که در این جا به کار رفته می توان در چند دقیقه قرآن را پیرامون یک موضوع دوره کرد تا انشاالله ضمیر مان با قرآن نورانیت یابد .نکته آخر در مقابل قرآن تسلیم باشیم وباحسن ظن وقصد قرب خداوند وطهارت باطن وظاهر واستمداد از اولیاء اللهی بویژه چهارده معصوم برای شفاعت در درگاه خداوند و هدایت کامل وجامع ودفع قضا وبلا ایمانی وجانی وارد شویم التماس دعا
موضوعات
آخرین مطالب
نويسندگان


آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 144
بازدید دیروز : 33
بازدید هفته : 177
بازدید ماه : 3129
بازدید کل : 63601
تعداد مطالب : 1693
تعداد نظرات : 2
تعداد آنلاین : 1

قرآن موضوعی
بامفاهیم انسان سازدر سراسر قرآن همراه شویم
دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 23:3 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره مزّمِّ

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ(1) اى جامه به خود پيچيده! (1) قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلاً(2) شب را، جز كمى، بپاخيز! (2) نِصْفَهُ أَوِ انقُصْ مِنْهُ قَلِيلاً(3) نيمى از شب را، يا كمى از آن كم كن، (3) أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلاً(4) يا بر نصف آن بيفزا، و قرآن را با دقت و تامل بخوان; (4) إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلاً ثَقِيلاً(5) چرا كه ما بزودى سخنى سنگين به تو القا خواهيم كرد! (5) إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْءاً وَأَقْوَمُ قِيلاً(6) مسلما نماز و عبادت شبانه پابرجاتر و با استقامت‏تر است! (6) إِنَّ لَكَ فِي اَلنَّهَارِ سَبْحاً طَوِيلاً(7) و تو در روز تلاش مستمر و طولانى خواهى داشت! (7) وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً(8) و نام پروردگارت را ياد كن و تنها به او دل ببند! (8) رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكِيلاً(9) همان پروردگار شرق و غرب كه معبودى جز او نيست، او رانگاهبان و وكيل خود انتخاب كن، (9) وَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْراً جَمِيلاً(10) و در برابر آنچه (دشمنان) مى‏گويند شكيبا باش و بطرزى شايسته از آنان دورى گزين! (10) وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلاً(11) و مرا با تكذيب‏كنندگان صاحب نعمت واگذار، و آنها را كمى مهلت ده، (11) إِنَّ لَدَيْنَا أَنكَالاً وَجَحِيماً(12) كه نزد ما غل و زنجيرها و (آتش) دوزخ است، (12) وَطَعَاماً ذَا غُصَّةٍ وَعَذَاباً أَلِيماً(13) و غذايى گلوگير، و عذابى دردناك، (13) يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيباً مَّهِيلاً(14) در آن روز كه زمين و كوه‏ها سخت به لرزه درمى‏آيد، وكوه‏ها (چنان درهم كوبيده مى‏شود كه) به شكل توده‏هايى از شن نرم درمى‏آيد! (14) إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَيْكُمْ رَسُولاً شَاهِداً عَلَيْكُمْ كَمَا أَرْسَلْنَا إِلَى فِرْعَوْنَ رَسُولاً(15) ما پيامبرى به سوى شما فرستاديم كه گواه بر شماست، همانگونه كه به سوى فرعون رسولى فرستاديم! (15) فَعَصَى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذاً وَبِيلاً(16)(ولى) فرعون به مخالفت و نافرمانى آن رسول برخاست، و ما اورا سخت مجازات كرديم! (16) فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِيباً(17) شما (نيز) اگر كافر شويد، چگونه خود را (از عذاب الهى) بركنار مى‏داريد؟! در آن روز كه كودكان را پير مى‏كند، (17) السَّمَاء مُنفَطِرٌ بِهِ كَانَ وَعْدُهُ مَفْعُولاً(18) و آسمان از هم شكافته مى‏شود، و وعده او شدنى و حتمى است. (18) إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً(19)‏ اين هشدار و تذكرى است، پس هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش برمى‏گزيند! (19) إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِن ثُلُثَيِ اللَّيْ لِوَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِّنَ الَّذِينَ مَعَكَ وَاللَّهُ يُقَدِّرُ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ فَتَابَعَلَيْكُمْ فَاقْرَؤُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنسَيَكُونُ مِنكُم مَّرْضَى وَآخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ اللَّهِ وَآخَرُونَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِاللَّهِ فَاقْرَؤُوا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُواالزَّكَاةَ وَأَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً وَمَا تُقَدِّمُوالِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْراًوَأَعْظَمَ أَجْراً وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌرَّحِيمٌ(20) پروردگارت مى‏داند كه تو و گروهى از آنها كه با تو هستندنزديك دو سوم از شب يا نصف يا ثلث آن را به پا مى‏خيزند; خداوند شب و روز رااندازه‏گيرى مى‏كند; او مى‏داند كه شما نمى‏توانيد مقدار آن را (به دقت) اندازه‏گيرى كنيد (براى عبادت كردن)، پس شما را بخشيد; اكنون آنچه براى شما ميسراست قرآن بخوانيد او مى‏داند بزودى گروهى از شما بيمار مى‏شوند، و گروهى ديگر براى به دست آوردن فضل الهى (و كسب روزى) به سفر مى‏روند، و گروهى ديگر در راه خدا جهادمى‏كنند (و از تلاوت قرآن بازمى‏مانند)، پس به اندازه‏اى كه براى شما ممكن است ازآن تلاوت كنيد و نماز را بر پا داريد و زكات بپردازيد و به خدا «قرض الحسنه‏» دهيد ( در راه او انفاق نماييد) و (بدانيد) آنچه را از كارهاى نيك براى خود از پيش مى‏فرستيد نزد خدا به بهترين وجه و بزرگترين پاداش خواهيد يافت; و از خدا آمرزش بطلبيد كه خداوند آمرزنده و مهربان است! (20)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 20:4 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره مدّثر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ(1) اى جامه خواب به خود پيچيده (و در بستر آرميده)! (1) قُمْ فَأَنذِرْ(2) برخيز و انذار كن (و عالميان را بيم ده)، (2) وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ(3) و پروردگارت را بزرگ بشمار، (3) وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ(4) و لباست را پاك كن، (4) وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ(5) و از پليدى دورى كن، (5) وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ(6) و منت مگذار و فزونى مطلب، (6) وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْ(7) و بخاطر پروردگارت شكيبايى كن! (7) فَإِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ(8) هنگامى كه در «صور» دميده شود، (8) فَذَلِكَ يَوْمَئِذٍ يَوْمٌ عَسِيرٌ(9) آن روز، روز سختى است، (9) عَلَى الْكَافِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍ(10) و براى كافران آسان نيست! (10) ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيداً(11) مرا با كسى كه او را خود به تنهايى آفريده‏ام واگذار! (11) وَجَعَلْتُ لَهُ مَالاً مَّمْدُوداً(12) همان كسى كه براى او مال گسترده‏اى قرار دادم، (12) وَبَنِينَ شُهُوداً(13) و فرزندانى كه همواره نزد او (و در خدمت او) هستند، (13) وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيداً(14) و وسايل زندگى را از هر نظر براى وى فراهم ساختم! (14) ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ(15) باز هم طمع دارد كه بر او بيفزايم! (15) كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيداً(16) هرگز چنين نخواهد شد; چرا كه او نسبت به آيات ما دشمنى مى‏ورزد! (16) سَأُرْهِقُهُ صَعُوداً(17)‏ و بزودى او را مجبور مى‏كنم كه از قله زندگى بالا رود (سپس او را به زير مى‏افكنم)! (17) إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ(18) او (براى مبارزه با قرآن) انديشه كرد و مطلب را آماده ساخت! (18) فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ(19) مرگ بر او باد! چگونه (براى مبارزه با حق) مطلب را آماده كرد! (19) ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ(20) باز هم مرگ بر او، چگونه مطلب (و نقشه شيطانى خود را) آماده نمود! (20) ثُمَّ نَظَرَ(21) سپس نگاهى افكند، (21) ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ(22) بعد چهره درهم كشيد و عجولانه دست به كار شد; (22) ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ(23) سپس پشت (به حق) كرد و تكبر ورزيد، (23) فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ(24) و سرانجام گفت: «اين (قرآن) چيزى جز افسون و سحرى همچون سحرهاى پيشينيان نيست! (24) إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ(25) اين فقط سخن انسان است (نه گفتار خدا)!» (25) سَأُصْلِيهِ سَقَرَ(26)(اما) بزودى او را وارد سقر ( دوزخ) مى‏كنم! (26) وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ(27) و تو نمى‏دانى «سقر» چيست! (27) لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ(28)(آتشى است كه) نه چيزى را باقى مى‏گذارد و نه چيزى را رهامى‏سازد! (28) لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ(29) پوست تن را بكلى دگرگون مى‏كند! (29) عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ(30) نوزده نفر (از فرشتگان عذاب) بر آن گمارده شده‏اند! (30) وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً وَمَا جَعَلْنَاعِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَاناًوَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُون َوَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَاأَرَادَ اللَّهُ بِهَذَا مَثَلاً كَذَلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُوَيَهْدِي مَن يَشَاءُ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ وَمَاهِيَ إِلَّا ذِكْرَى لِلْبَشَرِ(31) ماموران دوزخ را فقط فرشتگان (عذاب) قرار داديم، و تعدادآنها را جز براى آزمايش كافران معين نكرديم تا اهل كتاب ( يهود و نصارى) يقين پيداكنند و بر ايمان مؤمنان بيفزايد، و اهل كتاب و مؤمنان (در حقانيت اين كتاب آسمانى) ترديد به خود راه ندهند، و بيماردلان و كافران بگويند: «خدا از اين توصيف چه منظورى دارد؟!» (آرى) اين گونه خداوند هر كس را بخواهد گمراه مى‏سازد و هر كس را بخواهدهدايت مى‏كند! و لشكريان پروردگارت را جز او كسى نمى‏داند، و اين جز هشدار و تذكرى براى انسانها نيست! (31) كَلَّا وَالْقَمَرِ(32) اينچنين نيست كه آنها تصور مى‏كنند سوگند به ماه، (32) وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ(33) و به شب، هنگامى كه (دامن برچيند و) پشت كند، (33) وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ(34) و به صبح هنگامى كه چهره بگشايد، (34) إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ(35) كه آن (حوادث هولناك قيامت) از مسائل مهم است! (35) نَذِيراً لِّلْبَشَرِ(36) هشدار و انذارى است براى همه انسانها، (36) لِمَن شَاء مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ(37) براى كسانى از شما كه مى‏خواهند پيش افتند يا عقب بمانند ( بسوى هدايت و نيكى پيش روند يا نروند)! (37) كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ(38)(آرى) هر كس در گرو اعمال خويش است، (38) إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ(39) مگر «اصحاب يمين‏» (كه نامه اعمالشان را به نشانه ايمان وتقوايشان به دست راستشان مى‏دهند)! (39) فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءلُونَ(40) آنها در باغهاى بهشتند، و سؤال مى‏كنند... (40) عَنِ الْمُجْرِمِينَ(41) از مجرمان: (41) مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ(42) چه چيز شما را به دوزخ وارد ساخت؟!» (42) قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ(43) مى‏گويند: «ما از نمازگزاران نبوديم، (43) وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ(44) و اطعام مستمند نمى‏كرديم، (44) وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ(45) و پيوسته با اهل باطل همنشين و همصدا بوديم، (45) وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ(46) و همواره روز جزا را انكار مى‏كرديم، (46) حَتَّى أَتَانَا الْيَقِينُ(47)‏ تا زمانى كه مرگ ما فرا رسيد!» (47) فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ(48) از اين رو شفاعت شفاعت‏كنندگان به حال آنها سودى نمى‏بخشد. (48) فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ(49) چرا آنها از تذكر روى گردانند؟! (49) كَأَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنفِرَةٌ(50) گويى گورخرانى رميده‏اند، (50) فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍ(51) كه از (مقابل) شيرى فرار كرده‏اند! (51) بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَى صُحُفاً مُّنَشَّرَةً(52) بلكه هر كدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانه‏اى (از سوى خدا) براى او فرستاده شود! (52) كَلَّا بَل لَا يَخَافُونَ الْآخِرَةَ(53) چنين نيست كه آنان مى‏گويند، بلكه آنها از آخرت نمى‏ترسند! (53) كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ(54) چنين نيست كه آنها مى‏گويند، آن (قرآن) يك تذكر و يادآورى است! (54) فَمَن شَاء ذَكَرَهُ(55) هر كس بخواهد از آن پند مى‏گيرد; (55) وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوَى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ(56) و هيچ كس پند نمى‏گيرد مگر اينكه خدا بخواهد; او اهل تقواو اهل آمرزش است! (56)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:55 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره قيامت

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ(1) سوگند به روز قيامت، (1) وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ(2) و سوگند به (نفس لوامه و) وجدان بيدار و ملامتگر (كه رستاخيز حق است)! (2) أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّن نَجْمَعَ عِظَامَهُ(3) آيا انسان مى‏پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟! (3) بَلَى قَادِرِينَ عَلَى أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُ(4) آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب كنيم! (4) بَلْ يُرِيدُ الْإِنسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ(5)(انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‏خواهد (آزاد باشد وبدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند! (5) يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ(6)(از اين رو) مى‏پرسد: «قيامت كى خواهد بود»! (6) فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ(7)(بگو:) در آن هنگام كه چشمها از شدت وحشت به گردش درآيد، (7) وَخَسَفَ الْقَمَرُ(8) و ماه بى‏نور گردد، (8) وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ(9) و خورشيد و ماه يك جا جمع شوند، (9) يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ(10) آن روز انسان مى‏گويد: «راه فرار كجاست؟!» (10) كَلَّا لَا وَزَرَ(11) هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد! (11) إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ(12) آن روز قرارگاه نهايى تنها بسوى پروردگار تو است; (12) يُنَبَّأُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ(13) و در آن روز انسان را از تمام كارهايى كه از پيش يا پس فرستاده آگاه مى‏كنند! (13) بَلِ الْإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ(14) بلكه انسان خودش از وضع خود آگاه است، (14) وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِيرَهُ(15) هر چند (در ظاهر) براى خود عذرهايى بتراشد! (15) لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ(16) زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن ( قرآن) حركت مده، (16) إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ(17) چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست! (17) فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ(18) پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن! (18) ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ(19)‏ سپس بيان و (توضيح) آن (نيز) بر عهده ماست! (19) كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ(20) چنين نيست كه شما مى‏پنداريد (و دلايل معاد را كافى نمى‏دانيد); بلكه شما دنياى زودگذر را دوست داريد (و هوسرانى بى‏قيد و شرط را)! (20) وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ(21) و آخرت را رها مى‏كنيد! (21) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ(22)(آرى) در آن روز صورتهايى شاداب و مسرور است، (22) إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ(23) و به پروردگارش مى‏نگرد! (23) وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ(24) و در آن روز صورتهايى عبوس و در هم كشيده است، (24) تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ(25) زيرا مى‏داند عذابى در پيش دارد كه پشت را در هم مى‏شكند! (25) كَلَّا إِذَا بَلَغَتْ التَّرَاقِيَ(26) چنين نيست (كه انسان مى‏پندارد! او ايمان نمى‏آورد) تاموقعى كه جان به گلوگاهش رسد، (26) وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ(27) و گفته شود: «آيا كسى هست كه (اين بيمار را از مرگ) نجات دهد؟!» (27) وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ(28) و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند، (28) وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ(29) و ساق پاها (از سختى جان‏دادن) به هم بپيچد! (29) إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ(30)(آرى) در آن روز مسير همه بسوى (دادگاه) پروردگارت خواهدبود! (30) فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى(31)(در آن روز گفته مى‏شود:) او هرگز ايمان نياورد و نمازنخواند، (31) وَلَكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى(32) بلكه تكذيب كرد و روى‏گردان شد، (32) ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ يَتَمَطَّى(33) سپس بسوى خانواده خود بازگشت در حالى كه متكبرانه قدم برمى‏داشت! (33) أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى(34)(با اين اعمال) عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است،شايسته‏تر! (34) ثُمَّ أَوْلَى لَكَ فَأَوْلَى(35) سپس عذاب الهى براى تو شايسته‏تر است، شايسته‏تر! (35) أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى(36) آيا انسان گمان مى‏كند بى‏هدف رها مى‏شود؟! (36) أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِيٍّ يُمْنَى(37) آيا او نطفه‏اى از منى كه در رحم ريخته مى‏شود نبود؟! (37) ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى(38) سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفريد و موزون ساخت، (38) فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى(39) و از او دو زوج مرد و زن آفريد! (39) أَلَيْسَ ذَلِكَ بِقَادِرٍ عَلَى أَن يُحْيِيَ الْمَوْتَى(40) آيا چنين كسى قادر نيست كه مردگان را زنده كند؟! (40)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:46 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره انسان

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْئاً مَّذْكُوراً(1) آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود؟! (1) إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعاً بَصِيراً(2) ما انسان را از نطفه مختلطى آفريديم، و او را مى‏آزماييم; (بدين جهت) او را شنوا و بينا قرار داديم! (2) إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِراً وَإِمَّا كَفُوراً(3) ما راه را به او نشان داديم، خواه شاكر باشد (و پذيرا گردد) يا ناسپاس! (3) إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالاً وَسَعِيراً(4) ما براى كافران، زنجيرها و غلها و شعله‏هاى سوزان آتش آماده كرده‏ايم! (4) إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُوراً(5)‏ به يقين ابرار (و نيكان) از جامى مى‏نوشند كه با عطر خوشى آميخته است، (5) عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيراً(6) از چشمه‏اى كه بندگان خاص خدا از آن مى‏نوشند، و از هر جابخواهند آن را جارى مى‏سازند! (6) يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْماً كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً(7) آنها به نذر خود وفا مى‏كنند، و از روزى كه شر و عذابش گسترده است مى‏ترسند، (7) وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً(8) و غذاى (خود) را با اينكه به آن علاقه (و نياز) دارند، به «مسكين‏» و «يتيم‏» و «اسير» مى‏دهند! (8) إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا شُكُوراً(9)(و مى‏گويند:) ما شما را بخاطر خدا اطعام مى‏كنيم، و هيچ پاداش و سپاسى از شما نمى‏خواهيم! (9) إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً(10) ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى كه عبوس و سخت است! (10) فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً(11)(بخاطر اين عقيده و عمل) خداوند آنان را از شر آن روز نگه مى‏دارد و آنها را مى‏پذيرد در حالى كه غرق شادى و سرورند! (11) وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيراً(12) و در برابر صبرشان، بهشت و لباسهاى حرير بهشتى را به آنهاپاداش مى‏دهد! (12) مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْساً وَلَا زَمْهَرِيراً(13) اين در حالى است كه در بهشت بر تختهاى زيبا تكيه كرده‏اند،نه آفتاب را در آنجا مى‏بينند و نه سرما را! (13) وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلاً(14) و در حالى است كه سايه‏هاى درختان بهشتى بر آنها فروافتاده و چيدن ميوه‏هايش بسيار آسان است! (14) وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِآنِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَا(15) و در گرداگرد آنها ظرفهايى سيمين و قدحهايى بلورين مى‏گردانند (پر از بهترين غذاها و نوشيدنى‏ها)، (15) قَوَارِيرَ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيراً(16) ظرفهاى بلورينى از نقره، كه آنها را به اندازه مناسب آماده كرده‏اند! (16) وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْساً كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلاً(17) و در آنجا از جامهايى سيراب مى‏شوند كه لبريز از شراب طهورى آميخته با زنجبيل است، (17) عَيْناً فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلاً(18) از چشمه‏اى در بهشت كه نامش سلسبيل است! (18) وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً مَّنثُوراً(19) و بر گردشان (براى پذيرايى) نوجوانانى جاودانى مى‏گردند كه هرگاه آنها را ببينى گمان مى‏كنى مرواريد پراكنده‏اند! (19) وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَمُلْكاً كَبِيراً(20) و هنگامى كه آنجا را ببينى نعمتها و ملك عظيمى را مى‏بينى! (20) عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَاباً طَهُوراً(21) بر اندام آنها ( بهشتيان) لباسهايى است از حرير نازك سبزرنگ، و از ديباى ضخيم، و با دستبندهايى از نقره آراسته‏اند، و پروردگارشان شراب طهور به آنان مى‏نوشاند! (21) إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاء وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُوراً(22) اين پاداش شماست، و سعى و تلاش شما مورد قدردانى است! (22) إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنزِيلاً(23) مسلما ما قرآن را بر تو نازل كرديم! (23) فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ كَفُوراً(24) پس در (تبليغ و اجراى) حكم پروردگارت شكيبا (و با استقامت) باش، و از هيچ گنهكار يا كافرى از آنان اطاعت مكن! (24) وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلاً(25)‏ و نام پروردگارت را هر صبح و شام به ياد آور! (25) وَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلاً طَوِيلاً(26) و در شبانگاه براى او سجده كن، و مقدارى طولانى از شب، اورا تسبيح گوى! (26) إِنَّ هَؤُلَاء يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءهُمْ يَوْماً ثَقِيلاً(27) آنها زندگى زودگذر دنيا را دوست دارند، در حالى كه روزسختى را پشت سر خود رها مى‏كنند! (27) نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلاً(28) ما آنها را آفريديم و پيوندهاى وجودشان را محكم كرديم، وهر زمان بخواهيم جاى آنان را به گروه ديگرى مى‏دهيم! (28) إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً(29) اين يك تذكر و يادآورى است، و هر كس بخواهد (با استفاده ازآن) راهى به سوى پروردگارش برمى‏گزيند! (29) وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيماً حَكِيماً(30) و شما هيچ چيز را نمى‏خواهيد مگر اينكه خدا بخواهد، خداونددانا و حكيم است (30) يُدْخِلُ مَن يَشَاءُ فِي رَحْمَتِهِ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَاباً أَلِيماً(31) و هر كس را بخواهد (و شايسته بداند) در رحمت (وسيع) خودوارد مى‏كند، و براى ظالمان عذاب دردناكى آماده ساخته است! (31)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:40 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره مرسلات

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفاً(1) سوگند به فرشتگانى كه پى در پى فرستاده مى‏شوند، (1) فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفاً(2) و آنها كه همچون تند باد حركت مى‏كنند، (2) وَالنَّاشِرَاتِ نَشْراً(3) و سوگند به آنها كه (ابرها را) مى‏گسترانند، (3) فَالْفَارِقَاتِ فَرْقاً(4) و آنها كه جدا مى‏كنند، (4) فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْراً(5) و سوگند به آنها كه آيات بيدارگر (الهى) را (به انبيا) القامى‏نمايند، (5) عُذْراً أَوْ نُذْراً(6) براى اتمام حجت يا براى انذار، (6) إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ(7) كه آنچه به شما (درباره قيامت) وعده داده مى‏شود، يقيناواقع‏شدنى است! (7) فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ(8) در آن هنگام كه ستارگان محو و تاريك شوند، (8) وَإِذَا السَّمَاء فُرِجَتْ(9) و (كرات) آسمان از هم بشكافند، (9) وَإِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْ(10) و در آن زمان كه كوه‏ها از جا كنده شوند، (10) وَإِذَا الرُّسُلُ أُقِّتَتْ(11) و در آن هنگام كه براى پيامبران (بمنظور اداى شهادت) تعيين وقت شود! (11) لِأَيِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ(12)(اين امر) براى چه روزى به تاخير افتاده؟ (12) لِيَوْمِ الْفَصْلِ(13) براى روز جدايى (حق از باطل)! (13) وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الْفَصْلِ(14) تو چه مى‏دانى روز جدايى چيست! (14) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(15) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (15) أَلَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلِينَ(16) آيا ما اقوام (مجرم) نخستين را هلاك نكرديم؟! (16) ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرِينَ(17) سپس ديگر (مجرمان) را به دنبال آنها مى‏فرستيم! (17) كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ(18) آرى) اين گونه با مجرمان رفتار مى‏كنيم! (18) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(19)‏ واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (19) أَلَمْ نَخْلُقكُّم مِّن مَّاء مَّهِينٍ(20) آيا شما را از آبى پست و ناچيز نيافريديم، (20) فَجَعَلْنَاهُ فِي قَرَارٍ مَّكِينٍ(21) سپس آن را در قرارگاهى محفوظ و آماده قرار داديم، (21) إِلَى قَدَرٍ مَّعْلُومٍ(22) تا مدتى معين؟! (22) فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ الْقَادِرُونَ(23) ما قدرت بر اين كار داشتيم، پس ما قدرتمند خوبى هستيم (وامر معاد براى ما آسان است)! (23) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(24) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (24) أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفَاتاً(25) آيا زمين را مركز اجتماع انسانها قرار نداديم، (25) أَحْيَاء وَأَمْوَاتاً(26) هم در حال حياتشان و هم مرگشان؟! (26) وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ شَامِخَاتٍ وَأَسْقَيْنَاكُم مَّاء فُرَاتاً(27) و در آن كوه‏هاى استوار و بلندى قرار داديم، و آبى گوارابه شما نوشانديم! (27) وَيْلٌ يوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(28) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (28) انطَلِقُوا إِلَى مَا كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ(29)(در آن روز به آنها گفته مى‏شود:) بى‏درنگ، به سوى همان چيزى كه پيوسته آن را تكذيب مى‏كرديد برويد! (29) انطَلِقُوا إِلَى ظِلٍّ ذِي ثَلَاثِ شُعَبٍ(30) برويد به سوى سايه سه شاخه (دودهاى خفقان‏بار و آتش‏زا)! (30) لَا ظَلِيلٍ وَلَا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ(31) سايه‏اى كه نه آرام بخش است و نه از شعله‏هاى آتش جلوگيرى مى‏كند! (31) إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ(32) شراره‏هايى از خود پرتاب مى‏كند مانند يك كاخ! (32) كَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ(33) گويى (در سرعت و كثرت) همچون شتران زردرنگى هستند (كه به هر سو پراكنده مى‏شوند)! (33) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(34) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (34) هَذَا يَوْمُ لَا يَنطِقُونَ(35) امروز روزى است كه سخن نمى‏گويند (و قادر بر دفاع ازخويشتن نيستند)، (35) وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ(36) و به آنها اجازه داده نمى‏شود كه عذرخواهى كنند! (36) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(37) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (37) هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ جَمَعْنَاكُمْ وَالْأَوَّلِينَ(38)(و به آنها گفته مى‏شود:) امروز همان روز جدايى (حق ازباطل) است كه شما و پيشينيان را در آن جمع كرده‏ايم! (38) فَإِن كَانَ لَكُمْ كَيْدٌ فَكِيدُونِ(39) اگر چاره‏اى در برابر من (براى فرار از چنگال مجازات) داريد انجام دهيد! (39) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(40) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (40) إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلَالٍ وَعُيُونٍ(41)(در آن روز) پرهيزگاران در سايه‏هاى (درختان بهشتى) و درميان چشمه‏ها قرار دارند، (41) وَفَوَاكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ(42) و ميوه‏هايى از آنچه مايل باشند! (42) كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئاً بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ(43) بخوريد و بنوشيد گوارا، اينها در برابر اعمالى است كه انجام مى‏داديد! (43) إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنينَ(44) ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‏دهيم! (44) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(45) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (45) كُلُوا وَتَمَتَّعُوا قَلِيلاً إِنَّكُم مُّجْرِمُونَ(46)(و به مجرمان بگو:) بخوريد و بهره گيريد در اين مدت كم (اززندگى دنيا، ولى بدانيد عذاب الهى در انتظار شماست) چرا كه شما مجرميد! (46) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(47) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (47) وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ارْكَعُوا لَا يَرْكَعُونَ(48) و هنگامى كه به آنها گفته شود ركوع كنيد ركوع نمى‏كنند! (48) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(49) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (49) فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ(50)(و اگر آنها به اين قرآن ايمان نمى‏آورند) پس به كدام سخن بعد از آن ايمان مى‏آورند؟! (50)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:32 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره نبأ

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

عَمَّ يَتَسَاءلُونَ(1) آنها از چه چيز از يكديگر سؤال مى‏كنند؟! (1) عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ(2) از خبر بزرگ و پراهميت (رستاخيز)! (2) الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ(3) همان خبرى كه پيوسته در آن اختلاف دارند! (3) كَلَّا سَيَعْلَمُونَ(4) چنين نيست كه آنها فكر مى‏كنند، و بزودى مى‏فهمند! (4) ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ(5) باز هم چنين نيست كه آنها مى‏پندارند، و بزودى مى‏فهمند (كه قيامت حق است)! (5) أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَاداً(6) آيا زمين را محل آرامش (شما) قرار نداديم؟! (6) وَالْجِبَالَ أَوْتَاداً(7) و كوه‏ها را ميخهاى زمين؟! (7) وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجاً(8) و شما را بصورت زوجها آفريديم! (8) وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتاً(9) و خواب شما را مايه آرامشتان قرار داديم، (9) وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاساً(10) و شب را پوششى (براى شما)، (10) وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشاً(11) و روز را وسيله‏اى براى زندگى و معاش! (11) وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعاً شِدَاداً(12) و بر فراز شما هفت (آسمان) محكم بنا كرديم! (12) وَجَعَلْنَا سِرَاجاً وَهَّاجاً(13) و چراغى روشن و حرارت‏بخش آفريديم! (13) وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاء ثَجَّاجاً(14) و از ابرهاى باران‏زا آبى فراوان نازل كرديم، (14) لِنُخْرِجَ بِهِ حَبّاً وَنَبَاتاً(15) تا بوسيله آن دانه و گياه بسيار برويانيم، (15) وَجَنَّاتٍ أَلْفَافاً(16) و باغهايى پردرخت! (16) إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتاً(17)(آرى) روز جدايى، ميعاد همگان است! (17) يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجاً(18) روزى كه در «صور» دميده مى‏شود و شما فوج فوج (به محشر) مى‏آييد! (18) وَفُتِحَتِ السَّمَاء فَكَانَتْ أَبْوَاباً(19) و آسمان گشوده مى‏شود و بصورت درهاى متعددى درمى‏آيد! (19) وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَاباً(20) و كوه‏ها به حركت درمى‏آيد و بصورت سرابى مى‏شود! (20) إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَاداً(21) مسلما (در آن روز) جهنم كمينگاهى است بزرگ، (21) لِلْطَّاغِينَ مَآباً(22) و محل بازگشتى براى طغيانگران! (22) لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَاباً(23) مدتهاى طولانى در آن مى‏مانند! (23) لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْداً وَلَا شَرَاباً(24) در آنجا نه چيز خنكى مى‏چشند و نه نوشيدنى گوارايى، (24) إِلَّا حَمِيماً وَغَسَّاقاً(25) جز آبى سوزان و مايعى از چرك و خون! (25) جَزَاء وِفَاقاً(26) اين مجازاتى است موافق و مناسب (اعمالشان)! (26) إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَاباً(27) چرا كه آنها هيچ اميدى به حساب نداشتند، (27) وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّاباً(28) و آيات ما را بكلى تكذيب كردند! (28) وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَاباً(29) و ما همه چيز را شمارش و ثبت كرده‏ايم! (29) فَذُوقُوا فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَاباً(30)‏ پس بچشيد كه چيزى جز عذاب بر شما نمى‏افزاييم! (30) إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازاً(31) مسلما براى پرهيزگاران نجات و پيروزى بزرگى است: (31) حَدَائِقَ وَأَعْنَاباً(32) باغهايى سرسبز، و انواع انگورها، (32) وَكَوَاعِبَ أَتْرَاباً(33) و حوريانى بسيار جوان و هم‏سن و سال، (33) وَكَأْساً دِهَاقاً(34) و جامهايى لبريز و پياپى (از شراب طهور)! (34) لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْواً وَلَا كِذَّاباً(35) در آنجا نه سخن لغو و بيهوده‏اى مى‏شنوند و نه دروغى! (35) جَزَاء مِّن رَّبِّكَ عَطَاء حِسَاباً(36) اين كيفرى است از سوى پروردگارت و عطيه‏اى است كافى! (36) رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرحْمَنِ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَاباً(37) همان پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو است،پروردگار رحمان! و (در آن روز) هيچ كس حق ندارد بى اجازه او سخنى بگويد (يا شفاعتى كند)! (37) يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفّاً لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَاباً(38)« روزى كه «روح‏» و «ملائكه‏» در يك صف مى‏ايستند و هيچ يك،جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمى‏گويند، و (آنگاه كه مى‏گويند) درست مى‏گويند! (38) ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآباً(39) آن روز حق است; هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش برمى‏گزيند! (39) إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَاباً قَرِيباً يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَاقَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَاباً(40) و ما شما را از عذاب نزديكى بيم داديم! اين عذاب در روزى خواهد بود كه انسان آنچه را از قبل با دستهاى خود فرستاده مى‏بيند، و كافر مى‏گويد: «اى كاش خاك بودم (و گرفتار عذاب نمى‏شدم)!» (40)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:25 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره نازعات

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقاً(1) سوگند به فرشتگانى كه (جان مجرمان را بشدت از بدنهايشان) برمى‏كشند، (1) وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطاً(2) و فرشتگانى كه (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدامى‏سازند، (2) وَالسَّابِحَاتِ سَبْحاً(3) و سوگند به فرشتگانى كه (در اجراى فرمان الهى) با سرعت حركت مى‏كنند، (3) فَالسَّابِقَاتِ سَبْقاً(4) و سپس بر يكديگر سبقت مى‏گيرند، (4) فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْراً(5) و آنها كه امور را تدبير مى‏كنند! (5) يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ(6) آن روز كه زلزله‏هاى وحشتناك همه چيز را به لرزه درمى‏آورد، (6) تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ(7) و بدنبال آن، حادثه دومين ( صيحه عظيم محشر) رخ مى‏دهد، (7) قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ(8) دلهايى در آن روز سخت مضطرب است، (8) أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ(9) و چشمهاى آنان از شدت ترس فروافتاده است! (9) يَقُولُونَ أَئِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ(10) ولى امروز) مى‏گويند: «آيا ما به زندگى مجددبازمى‏گرديم؟! (10) أَئِذَا كُنَّا عِظَاماً نَّخِرَةً(11) آيا هنگامى كه استخوانهاى پوسيده‏اى شديم (ممكن است زنده شويم)؟!» (11) قَالُوا تِلْكَ إِذاً كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ(12) مى‏گويند: «اگر قيامتى در كار باشد، بازگشتى است زيانبار!» (12) فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ(13) ولى (بدانيد) اين بازگشت تنها با يك صيحه عظيم است! (13) فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ(14) ناگهان همگى بر عرصه زمين ظاهر مى‏گردند! (14) هَلْ أتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى(15)‏ آيا داستان موسى به تو رسيده است؟! (15) إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى(16) در آن هنگام كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس «طوى‏» نداداد (و گفت): (16) اذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى(17) به سوى فرعون برو كه طغيان كرده است! (17) فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَى أَن تَزَكَّى(18) و به او بگو: «آيا مى‏خواهى پاكيزه شوى؟! (18) وَأَهْدِيَكَ إِلَى رَبِّكَ فَتَخْشَى(19) و من تو را به سوى پروردگارت هدايت كنم تا از او بترسى (وگناه نكنى)؟!» (19) فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَى(20) سپس موسى بزرگترين معجزه را به او نشان داد! (20) فَكَذَّبَ وَعَصَى(21) اما او تكذيب و عصيان كرد! (21) ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَى(22) سپس پشت كرد و پيوسته (براى محو آيين حق) تلاش نمود! (22) فَحَشَرَ فَنَادَى(23) و ساحران را جمع كرد و مردم را دعوت نمود، (23) فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَى(24) و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!» (24) فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَى(25) از اين رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنيا گرفتار ساخت! (25) إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَى(26) در اين عبرتى است براى كسى كه (از خدا) بترسد! (26) أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّمَاء بَنَاهَا  (27) آيا آفرينش شما (بعد از مرگ) مشكل‏تر است يا آفرينش آسمان كه خداوند آن را بنا نهاد؟! (27) رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا(28) سقف آن را برافراشت و آن را منظم ساخت، (28) وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا(29) و شبش را تاريك و روزش را آشكار نمود! (29) وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا(30) و زمين را بعد از آن گسترش داد، (30) أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءهَا وَمَرْعَاهَا(31) و از آن آب و چراگاهش را بيرون آورد، (31) وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا(32) و كوه‏ها را ثابت و محكم نمود! (32) مَتَاعاً لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ(33) همه اينها براى بهره‏گيرى شما و چهارپايانتان است! (33) فَإِذَا جَاءتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَى(34) هنگامى كه آن حادثه بزرگ رخ دهد، (34) يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَى(35) در آن روز انسان به ياد كوششهايش مى‏افتد، (35) وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَى(36) و جهنم براى هر بيننده‏اى آشكار مى‏گردد، (36) فَأَمَّا مَن طَغَى(37) اما آن كسى كه طغيان كرده، (37) وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا(38) و زندگى دنيا را مقدم داشته، (38) فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى(39) مسلما دوزخ جايگاه اوست! (39) وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى(40) و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوى بازدارد، (40) فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى(41) قطعا بهشت جايگاه اوست! (41) يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا(42) و از تو درباره قيامت مى‏پرسند كه در چه زمانى واقع مى‏شود؟! (42) فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَاهَا(43) تو را با يادآورى اين سخن چه كار؟! (43) إِلَى رَبِّكَ مُنتَهَاهَا(44) نهايت آن به سوى پروردگار تو است (و هيچ كس جز خدا اززمانش آگاه نيست)! (44) إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا(45) كار تو فقط بيم‏دادن كسانى است كه از آن مى‏ترسند! (45) كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا(46) آنها در آن روز كه قيام قيامت را مى‏بينند چنين احساس مى‏كنند كه گويى توقفشان (در دنيا و برزخ) جز شامگاهى يا صبح آن بيشتر نبوده است! (46)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:18 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره عبس

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

عَبَسَ وَتَوَلَّى(1) چهره در هم كشيد و روى برتافت... (1) أَن جَاءهُ الْأَعْمَى(2) از اينكه نابينايى به سراغ او آمده بود! (2) وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى(3) تو چه مى‏دانى شايد او پاكى و تقوا پيشه كند، (3) أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَى(4) يا متذكر گردد و اين تذكر به حال او مفيد باشد! (4) أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى(5) اما آن كس كه توانگر است، (5) فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّى(6) تو به او روى مى‏آورى، (6) وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى(7) در حالى كه اگر او خود را پاك نسازد، چيزى بر تو نيست! (7) وَأَمَّا مَن جَاءكَ يَسْعَى(8) اما كسى كه به سراغ تو مى‏آيد و كوشش مى‏كند، (8) وَهُوَ يَخْشَى(9) و از خدا ترسان است، (9) فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّى(10) تو از او غافل مى‏شوى! (10) كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ(11) هرگز چنين نيست كه آنها مى‏پندارند; اين (قرآن) تذكر ويادآورى است، (11) فَمَن شَاء ذَكَرَهُ(12) و هر كس بخواهد از آن پند مى‏گيرد! (12) فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ(13) در الواح پرارزشى ثبت است، (13) مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ(14) الواحى والاقدر و پاكيزه، (14) بِأَيْدِي سَفَرَةٍ(15) به دست سفيرانى است (15) كِرَامٍ بَرَرَةٍ(16) والا مقام و فرمانبردار و نيكوكار! (16) قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ(17) مرگ بر اين انسان، چقدر كافر و ناسپاس است! (17) مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ(18)(خداوند) او را از چه چيز آفريده است؟! (18) مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ(19) او را از نطفه ناچيزى آفريد، سپس اندازه‏گيرى كرد و موزون ساخت، (19) ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ(20) سپس راه را براى او آسان كرد، (20) ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ(21) بعد او را ميراند و در قبر پنهان نمود،(21) ثُمَّ إِذَا شَاء أَنشَرَهُ(22) سپس هرگاه بخواهد او را زنده مى‏كند! (22) كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ(23) چنين نيست كه او مى‏پندارد; او هنوز آنچه را (خدا) فرمان داده، اطاعت نكرده است! (23) فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ(24) انسان بايد به غذاى خويش (و آفرينش آن) بنگرد! (24) أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبّاً(25) ما آب فراوان از آسمان فرو ريختيم، (25) ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقّاً(26) سپس زمين را از هم شكافتيم، (26) فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبّاً(27) و در آن دانه‏هاى فراوانى رويانديم، (27) وَعِنَباً وَقَضْباً(28) و انگور و سبزى بسيار، (28) وَزَيْتُوناً وَنَخْلاً(29) و زيتون و نخل فراوان، (29) وَحَدَائِقَ غُلْباً(30) و باغهاى پردرخت، (30) وَفَاكِهَةً وَأَبّاً(31) و ميوه و چراگاه، (31) مَّتَاعاً لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ(32) تا وسيله‏اى براى بهره‏گيرى شما و چهارپايانتان باشد! (32) فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ(33) هنگامى كه آن صداى مهيب ( صيحه رستاخيز) بيايد، (كافران دراندوه عميقى فرومى‏روند)! (33) يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ(34) در آن روز كه انسان از برادر خود مى‏گريزد، (34) وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ(35) و از مادر و پدرش، (35) وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ(36) و زن و فرزندانش; (36) لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ(37) در آن روز هر كدام از آنها وضعى دارد كه او را كاملا به خود مشغول مى‏سازد! (37) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ(38) چهره‏هائى در آن روز گشاده و نورانى است، (38) ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ(39) خندان و مسرور است; (39) وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ(40) و صورتهايى در آن روز غبارآلود است، (40) تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ(41) و دود تاريكى آنها را پوشانده است، (41) أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ(42) آنان همان كافران فاجرند! (42)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:11 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره تكوير

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ(1) در آن هنگام كه خورشيد در هم پيچيده شود، (1) وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ(2) و در آن هنگام كه ستارگان بى‏فروغ شوند، (2) وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ(3) و در آن هنگام كه كوه‏ها به حركت درآيند، (3) وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ(4) در آن هنگام كه باارزش‏ترين اموال به دست فراموشى سپرده شود، (4) وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ(5) و در آن هنگام كه وحوش جمع شوند، (5) وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ(6) و در آن هنگام كه درياها برافروخته شوند، (6) وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ(7) و در آن هنگام كه هر كس با همسان خود قرين گردد، (7) وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ(8) و در آن هنگام كه از دختران زنده به گور شده سؤال شود: (8) بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ(9) به كدامين گناه كشته شدند؟! (9) وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ(10) و در آن هنگام كه نامه‏هاى اعمال گشوده شود، (10) وَإِذَا السَّمَاء كُشِطَتْ(11) و در آن هنگام كه پرده از روى آسمان برگرفته شود، (11) وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ(12) و در آن هنگام كه دوزخ شعله‏ور گردد، (12) وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ  (13) و در آن هنگام كه بهشت نزديك شود، (13)  عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ(14)(آرى در آن هنگام) هر كس مى‏داند چه چيزى را آماده كرده است! (14) فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ(15) سوگند به ستارگانى كه بازمى‏گردند، (15) الْجَوَارِ الْكُنَّسِ(16) حركت مى‏كنند و از ديده‏ها پنهان مى‏شوند، (16) وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ(17) و قسم به شب، هنگامى كه پشت كند و به آخر رسد، (17) وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ(18) و به صبح، هنگامى كه تنفس كند، (18) إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ(19) كه اين (قرآن) كلام فرستاده بزرگوارى است ( جبرئيل امين) (19) ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ(20) كه صاحب قدرت است و نزد (خداوند) صاحب عرش، مقام والائى دارد! (20) مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ(21) در آسمانها مورد اطاعت (فرشتگان) و امين است! (21) وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ(22) و صاحب شما ( پيامبر) ديوانه نيست! (22) وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ(23) او (جبرئيل) را در افق روشن ديده است! (23) وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ(24) و او نسبت به آنچه از طريق وحى دريافت داشته بخل ندارد! (24) وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ(25) اين (قرآن) گفته شيطان رجيم نيست! (25) فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ(26) پس به كجا مى‏رويد؟! (26) إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ(27) اين قرآن چيزى جز تذكرى براى جهانيان نيست، (27) لِمَن شَاء مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ(28) براى كسى از شما كه بخواهد راه مستقيم در پيش گيرد! (28) وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ(29) و شما اراده نمى‏كنيد مگر اينكه خداوند -پروردگار جهانيان- اراده كند و بخواهد! (29)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:6 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره انفطار

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ(1) آن زمان كه آسمان ( كرات آسمانى) از هم شكافته شود، (1) وَإِذَا الْكَوَاكِبُ انتَثَرَتْ(2) و آن زمان كه ستارگان پراكنده شوند و فرو ريزند، (2) وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ(3) و آن زمان كه درياها به هم پيوسته شود، (3) وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ(4) و آن زمان كه قبرها زير و رو گردد (و مردگان خارج شوند)، (4) عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ(5) در آن زمان) هر كس مى‏داند آنچه را از پيش فرستاده و آنچه را براى بعد گذاشته است. (5) يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ(6) اى انسان! چه چيز تو را در برابر پروردگار كريمت مغرورساخته است؟! (6) الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ(7) همان خدايى كه تو را آفريد و سامان داد و منظم ساخت، (7) فِي أَيِّ صُورَةٍ مَّا شَاء رَكَّبَكَ(8) و در هر صورتى كه خواست تو را تركيب نمود. (8) كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ(9)(آرى) آن گونه كه شما مى‏پنداريد نيست; بلكه شما روز جزا رامنكريد! (9) وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَافِظِينَ(10) و بى‏شك نگاهبانانى بر شما گمارده شده... (10) كِرَاماً كَاتِبِينَ(11) والا مقام و نويسنده (اعمال نيك و بد شما)، (11) يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ(12) كه مى‏دانند شما چه مى‏كنيد! (12) إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ(13) به يقين نيكان در نعمتى فراوانند. (13) وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ(14) و بدكاران در دوزخند، (14) يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ الدِّينِ(15) روز جزا وارد آن مى‏شوند و مى‏سوزند، (15) وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِينَ(16) و آنان هرگز از آن غايب و دور نيستند! (16) وَمَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ(17) تو چه مى‏دانى روز جزا چيست؟! (17) ثُمَّ مَا أَدْرَاكَ مَا يَوْمُ الدِّينِ(18) باز چه مى‏دانى روز جزا چيست؟! (18) يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِّنَفْسٍ شَيْئاً وَالْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ(19) روزى است كه هيچ كس قادر بر انجام كارى به سود ديگرى نيست،و همه امور در آن روز از آن خداست! (19)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 11:48 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره مطففين

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ(1) واى بر كم‏فروشان! (1) الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُونَ(2) آنان كه وقتى براى خود پيمانه مى‏كنند، حق خود را بطور كامل مى‏گيرند; (2) وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ(3) اما هنگامى كه مى‏خواهند براى ديگران پيمانه يا وزن كنند،كم مى‏گذارند! (3) أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ(4) آيا آنها گمان نمى‏كنند كه برانگيخته مى‏شوند، (4) لِيَوْمٍ عَظِيمٍ(5) در روزى بزرگ; (5)  يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ(6)‏ روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان مى‏ايستند. (6) كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ(7) چنين نيست كه آنها (درباره قيامت) مى‏پندارند، به يقين نامه اعمال بدكاران در «سجين‏» است! (7) وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ(8) تو چه مى‏دانى «سجين‏» چيست؟ (8) كِتَابٌ مَّرْقُومٌ(9) نامه‏اى است رقم زده شده و سرنوشتى است حتمى! (9) وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ(10) واى در آن روز بر تكذيب‏كنندگان! (10) الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ(11) همانها كه روز جزا را انكار مى‏كنند. (11) وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ(12) تنها كسى آن را انكار مى‏كند كه متجاوز و گنهكار است! (12) إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ(13)(همان كسى كه) وقتى آيات ما بر او خوانده مى‏شود مى‏گويد: «اين افسانه‏هاى پيشينيان است!; (13) كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ(14) چنين نيست كه آنها مى‏پندارند، بلكه اعمالشان چون زنگارى بر دلهايشان نشسته است! (14) كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ(15) چنين نيست كه مى‏پندارند، بلكه آنها در آن روز ازپروردگارشان محجوبند! (15) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا الْجَحِيمِ(16) سپس آنها به يقين وارد دوزخ مى‏شوند! (16) ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ(17) بعد به آنها گفته مى‏شود: «اين همان چيزى است كه آن راانكار مى‏كرديد!» (17) كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ(18) چنان نيست كه آنها (درباره معاد) مى‏پندارند، بلكه نامهاعمال نيكان در «عليين‏» است! (18) وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ(19) و تو چه مى‏دانى «عليين‏» چيست! (19) كِتَابٌ مَّرْقُومٌ(20) نامه‏اى است رقم‏خورده و سرنوشتى است قطعى، (20) يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ(21) كه مقربان شاهد آنند! (21)  إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ(22) مسلما نيكان در انواع نعمت‏اند: (22) عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ(23) بر تختهاى زيباى بهشتى تكيه كرده و (به زيباييهاى بهشت) مى‏نگرند! (23) تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ(24) در چهره‏هايشان طراوت و نشاط نعمت را مى‏بينى و مى‏شناسى! (24) يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ(25) آنها از شراب (طهور) زلال دست‏نخورده و سربسته‏اى سيراب مى‏شوند! (25) خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ(26) مهرى كه بر آن نهاده شده از مشك است; و در اين نعمتهاى بهشتى راغبان بايد بر يكديگر پيشى گيرند! (26) وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ(27) اين شراب (طهور) آميخته با «تسنيم‏» است، (27) عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ(28) همان چشمه‏اى كه مقربان از آن مى‏نوشند. (28) إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ(29) بدكاران (در دنيا) پيوسته به مؤمنان مى‏خنديدند، (29) وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ(30) و هنگامى كه از كنارشان مى‏گذشتند آنان را با اشاره تمسخرمى‏كردند، (30) وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ انقَلَبُواْ فَكِهِينَ(31) و چون به سوى خانواده خود بازمى‏گشتند مسرور و خندان بودند، (31) وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء لَضَالُّونَ(32) و هنگامى كه آنها را مى‏ديدند مى‏گفتند: «اينهاگمراهانند!» (32) وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ(33) در حالى كه هرگز مامور مراقبت و متكفل آنان ( مؤمنان) نبودند! (33) فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ(34)‏ ولى امروز مؤمنان به كفار مى‏خندند، (34) عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ(35) در حالى كه بر تختهاى آراسته بهشتى نشسته و (به سرنوشت شوم آنها) مى‏نگرند! (35) هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ(36) آيا (با اين حال) كافران پاداش اعمال خود را گرفتند؟! (36)

 

 



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 11:41 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره انشقاق

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا السَّمَاء انشَقَّتْ(1) در آن هنگام كه آسمان ( كرات آسمانى) شكافته شود، (1) وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ(2) و تسليم فرمان پروردگارش شود -و سزاوار است چنين باشد- (2) وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ(3) و در آن هنگام كه زمين گسترده شود، (3) وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ(4) و آنچه در درون دارد بيرون افكنده و خالى شود، (4) وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ(5) و تسليم فرمان پروردگارش گردد -و شايسته است كه چنين باشد (5)  يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلَاقِيهِ(6) اى انسان! تو با تلاش و رنج بسوى پروردگارت مى‏روى و او راملاقات خواهى كرد! (6) فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ(7) پس كسى كه نامه اعمالش به دست راستش داده شود، (7) فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَاباً يَسِيراً(8) بزودى حساب آسانى براى او مى‏شود، (8) وَيَنقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُوراً(9) و خوشحال به اهل و خانواده‏اش بازمى‏گردد. (9) وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاء ظَهْرِهِ(10) و اما كسى كه نامه اعمالش به پشت سرش داده شود، (10) فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُوراً(11) بزودى فرياد مى‏زند واى بر من كه هلاك شدم! (11) وَيَصْلَى سَعِيراً(12) و در شعله‏هاى سوزان آتش مى‏سوزد. (12) إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً(13) چرا كه او در ميان خانواده‏اش پيوسته (از كفر و گناه خود) مسرور بود! (13) إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ(14) او گمان مى‏كرد هرگز بازگشت نمى‏كند! (14) بَلَى إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيراً(15) آرى، پروردگارش نسبت به او بينا بود (و اعمالش را براى حساب ثبت كرد)! (15) فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ(16) سوگند به شفق، (16) وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ(17) و سوگند به شب و آنچه را جمع‏آورى مى‏كند، (17) وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ(18) و سوگند به ماه آنگاه كه بدر كامل مى‏شود، (18) لَتَرْكَبُنَّ طَبَقاً عَن طَبَقٍ(19) كه همه شما پيوسته از حالى به حال ديگر منتقل مى‏شويد (تابه كمال برسيد). (19)  فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ(20) پس چرا آنان ايمان نمى‏آورند؟! (20) وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ(21) (س) و هنگامى كه قرآن بر آنها خوانده مى‏شود سجده نمى‏كنند؟! (21) بَلِ الَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ(22) بلكه كافران پيوسته آيات الهى را انكار مى‏كنند! (22) وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ(23) و خداوند آنچه را در دل پنهان مى‏دارند بخوبى مى‏داند! (23) فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ(24) پس آنها را به عذابى دردناك بشارت ده! (24) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ(25) مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند، كه براى آنان پاداشى است قطع‏نشدنى! (25)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 11:35 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره بروج

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالسَّمَاء ذَاتِ الْبُرُوجِ(1) سوگند به آسمان كه داراى برجهاى بسيار است، (1) وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ(2) و سوگند به آن روز موعود، (2) وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ(3) و سوگند به «شاهد» و «مشهود»! («شاهد»: پيامبر و گواهان اعمال، و «مشهود» : اعمال امت است) (3) قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ(4) مرگ بر شكنجه‏گران صاحب گودال (آتش)، (4) النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ(5) آتشى عظيم و شعله‏ور! (5) إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ(6) هنگامى كه در كنار آن نشسته بودند، (6) وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ(7) و آنچه را با مؤمنان انجام مى‏دادند (با خونسردى و قساوت) تماشا مى‏كردند! (7) وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ(8) آنها هيچ ايرادى بر مؤمنان نداشتند جز اينكه به خداوند عزيزو حميد ايمان آورده بودند; (8) الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ(9) همان كسى كه حكومت آسمانها و زمين از آن اوست و خداوند برهمه چيز گواه است! (9) إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْيَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ(10) كسانى كه مردان و زنان باايمان را شكنجه دادند سپس توبه نكردند، براى آنها عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان است! (10) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّات ٌتَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ(11) و براى كسانى كه ايمان آوردند و اعمال شايسته انجام دادند،باغهايى از بهشت است كه نهرها زير درختانش جارى است; و اين نجات و پيروزى بزرگ است! (11) إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ(12) گرفتن قهرآميز و مجازات پروردگارت به يقين بسيار شديد است! (12) إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ(13) اوست كه آفرينش را آغاز مى‏كند و بازمى‏گرداند، (13) وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ(14) و او آمرزنده و دوستدار (مؤمنان) است، (14) ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ(15) صاحب عرش و داراى مجد و عظمت است، (15) فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ(16) و آنچه را مى‏خواهد انجام مى‏دهد! (16) هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ(17) آيا داستان لشكرها به تو رسيده است، (17) فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ(18) لشكريان فرعون و ثمود؟! (18) بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ(19) ولى كافران پيوسته در تكذيب حقند، (19) وَاللَّهُ مِن وَرَائِهِم مُّحِيطٌ(20) و خداوند به همه آنها احاطه دارد! (20) بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَّجِيدٌ(21)(اين آيات، سحر و دروغ نيست،) بلكه قرآن باعظمت است... (21) فِي لَوْحٍ مَّحْفُوظٍ(22) كه در لوح محفوظ جاى دارد! (22)

 

 



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 11:29 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره طارق

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ(1) سوگند به آسمان و كوبنده شب! (1) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ(2) و تو نمى‏دانى كوبنده شب چيست! (2) النَّجْمُ الثَّاقِبُ(3) همان ستاره درخشان و شكافنده تاريكيهاست! (3) إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ(4)(به اين آيت بزرگ الهى سوگند) كه هر كس مراقب و محافظى دارد! (4) فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ(5) انسان بايد بنگرد كه از چه چيز آفريده شده است! (5) خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ(6) از يك آب جهنده آفريده شده است، (6) يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ(7) آبى كه از ميان پشت و سينه‏ها خارج مى‏شود! (7) إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ(8) مسلما او ( خدائى كه انسان را از چنين چيز پستى آفريد) مى‏تواند او را بازگرداند! (8) يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ(9) در آن روز كه اسرار نهان (انسان) آشكار ميشود، (9) فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ(10) و براى او هيچ نيرو و ياورى نيست! (10) وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ(11) سوگند به آسمان پرباران، (11) وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ(12) و سوگند به زمين پرشكاف (كه گياهان از آن سر برمى‏آورند)، (12) إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ(13) كه اين (قرآن) سخنى است كه حق را از باطل جدا مى‏كند، (13) وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ(14) و هرگز شوخى نيست! (14) إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً(15) آنها پيوسته حيله مى‏كنند، (15) وَأَكِيدُ كَيْداً(16) و من هم در برابر آنها چاره مى‏كنم! (16) فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْداً(17) حال كه چنين است كافران را (فقط) اندكى مهلت ده (تا سزاى اعمالشان را ببينند)! (17)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 11:23 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره اعلى

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى(1) منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‏ات را! (1) الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى(2) همان خداوندى كه آفريد و منظم كرد، (2) وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَى(3) و همان كه اندازه‏گيرى كرد و هدايت نمود، (3) وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَى(4) آن كس را كه چراگاه را به وجود آورد، (4) فَجَعَلَهُ غُثَاء أَحْوَى(5) سپس آن را خشك و تيره قرار داد! (5) سَنُقْرِؤُكَ فَلَا تَنسَى(6) ما بزودى (قرآن را) بر تو مى‏خوانيم و هرگز فراموش نخواهى كرد، (6) إِلَّا مَا شَاء اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَى(7) مگر آنچه را خدا بخواهد، كه او آشكار و نهان را مى‏داند! (7) وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَى(8) و ما تو را براى انجام هر كار خير آماده مى‏كنيم! (8) فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ الذِّكْرَى(9) پس تذكر ده اگر تذكر مفيد باشد! (9) سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَى(10) و بزودى كسى كه از خدا مى‏ترسد متذكر مى‏شود. (10) وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى(11) اما بدبخت‏ترين افراد از آن دورى مى‏گزيند، (11) الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى(12) همان كسى كه در آتش بزرگ وارد مى‏شود، (12) ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى(13) سپس در آن آتش نه مى‏ميرد و نه زنده مى‏شود! (13) قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّى(14) به يقين كسى كه پاكى جست (و خود را تزكيه كرد)، رستگار شد. (14) وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى(15)‏ و (آن كه) نام پروردگارش را ياد كرد سپس نماز خواند! (15) بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا(16) ولى شما زندگى دنيا را مقدم مى‏داريد، (16) وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَى(17) در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است! (17) إِنَّ هَذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَى(18) اين دستورها در كتب آسمانى پيشين (نيز) آمده است، (18) صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى(19) در كتب ابراهيم و موسى. (19)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 9:41 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره غاشيه

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ(1) آيا داستان غاشيه ( روز قيامت كه حوادث وحشتناكش همه رامى‏پوشاند) به تو رسيده است؟! (1) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ(2) چهره‏هايى در آن روز خاشع و ذلت‏بارند، (2) عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ(3) آنها كه پيوسته عمل كرده و خسته شده‏اند (و نتيجه‏اى عايدشان نشده است)، (3) تَصْلَى نَاراً حَامِيَةً(4) و در آتش سوزان وارد مى‏گردند; (4) تُسْقَى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ(5) از چشمه‏اى بسيار داغ به آنان مى‏نوشانند; (5) لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ(6) غذائى جز از ضريع ( خار خشك تلخ و بدبو) ندارند; (6) لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِن جُوعٍ(7) غذايى كه نه آنها را فربه مى‏كند و نه از گرسنگى مى‏رهاند! (7) وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ(8) چهره‏هايى در آن روز شاداب و باطراوتند، (8) لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ(9) و از سعى و تلاش خود خشنودند، (9) فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ(10) در بهشتى عالى جاى دارند، (10) لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً(11) كه در آن هيچ سخن لغو و بيهوده‏اى نمى‏شنوند! (11) فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ(12) در آن چشمه‏اى جارى است، (12) فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ(13) در آن تختهاى زيباى بلندى است، (13) وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ(14) و قدحهايى (كه در كنار اين چشمه) نهاده، (14) وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ(15) و بالشها و پشتيهاى صف‏داده شده، (15) وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ(16) و فرشهاى فاخر گسترده! (16) أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ(17) آيا آنان به شتر نمى‏نگرند كه چگونه آفريده شده است؟! (17)  وَإِلَى السَّمَاء كَيْفَ رُفِعَتْ(18) و به آسمان نگاه نمى‏كنند كه چگونه برافراشته شده؟! (18) وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ(19) و به كوه‏ها كه چگونه در جاى خود نصب گرديده! (19) وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ(20) و به زمين كه چگونه گسترده و هموار گشته است؟! (20) فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ(21) پس تذكر ده كه تو فقط تذكر دهنده‏اى! (21) لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ(22) تو سلطه‏گر بر آنان نيستى كه (بر ايمان) مجبورشان كنى، (22) إِلَّا مَن تَوَلَّى وَكَفَرَ(23) مگر كسى كه پشت كند و كافر شود، (23) فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ(24) كه خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات مى‏كند! (24) إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ(25) به يقين بازگشت (همه) آنان به سوى ماست، (25) ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ(26) و مسلما حسابشان (نيز) با ماست! (26)

 

 



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 9:37 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره فجر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالْفَجْرِ (1) به سپيده دم سوگند، (1) وَلَيَالٍ عَشْرٍ (2) و به شبهاى دهگانه، (2) وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ (3) و به زوج و فرد، (3) وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ (4) و به شب، هنگامى كه (به سوى روشنايى روز) حركت مى‏كند سوگند (كه پروردگارت در كمين ظالمان است)! (4) هَلْ فِي ذَلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ (5)  آيا در آنچه گفته شد، سوگند مهمى براى صاحبان خرد نيست؟! (5)  أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ (6) آيا نديدى پروردگارت با قوم «عاد» چه كرد؟! (6) إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ (7) و با آن شهر «ارم‏» باعظمت، (7) الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ (8) همان شهرى كه مانندش در شهرها آفريده نشده بود! (8) وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ (9) و قوم «ثمود» كه صخره‏هاى عظيم را از (كنار) دره مى‏بريدند (و از آن خانه و كاخ مى‏ساختند)! (9) وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ (10) و فرعونى كه قدرتمند و شكنجه‏گر بود، (10) الَّذِينَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ (11) همان اقوامى كه در شهرها طغيان كردند، (11) فَأَكْثَرُوا فِيهَا الْفَسَادَ (12) و فساد فراوان در آنها به بار آوردند; (12) فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ (13) به همين سبب خداوند تازيانه عذاب را بر آنان فرو ريخت! (13) إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ (14) به يقين پروردگار تو در كمينگاه (ستمگران) است! (14) فَأَمَّا الْإِنسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ (15) اما انسان هنگامى كه پروردگارش او را براى آزمايش، اكرام مى‏كند و نعمت مى‏بخشد (مغرور مى‏شود و) مى‏گويد: «پروردگارم مرا گرامى داشته است!» (15) وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ (16) و اما هنگامى كه براى امتحان، روزيش را بر او تنگ مى‏گيرد (مايوس مى‏شود و) مى‏گويد: پروردگارم مرا خوار كرده است!» (16) كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ (17) چنان نيست كه شما مى‏پنداريد; شما يتيمان را گرامى نمى‏داريد، (17) وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ (18) و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمى‏كنيد، (18) وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلاً لَّمّاً (19) و ميراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع كرده مى‏خوريد، (19) وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً (20) و مال و ثروت را بسيار دوست داريد (و بخاطر آن گناهان زيادى مرتكب مى‏شويد)! (20) كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكّاً دَكّاً (21) چنان نيست كه آنها مى‏پندارند! در آن هنگام كه زمين سخت درهم كوبيده شود، (21) وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً(22) و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند، (22) وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى (23)‏ و در آن روز جهنم را حاضر مى‏كنند; (آرى) در آن روز انسان متذكر مى‏شود; اما اين تذكر چه سودى براى او دارد؟! (23) يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي (24) مى‏گويد: «اى كاش براى (اين) زندگيم چيزى از پيش فرستاده بودم!» (24) فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ (25) در آن روز هيچ كس همانند او ( خدا) عذاب نمى‏كند، (25) وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ (26) و هيچ كس همچون او كسى را به بند نمى‏كشد! (26) يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (27) تو اى روح آرام‏يافته! (27) ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً (28) به سوى پروردگارت بازگرد در حالى كه هم تو از او خشنودى وهم او از تو خشنود است، (28) فَادْخُلِي فِي عِبَادِي (29) پس در سلك بندگانم درآى، (29) وَادْخُلِي جَنَّتِي (30) و در بهشتم وارد شو! (30)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 9:30 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره بلد

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ (1) قسم به اين شهر مقدس ( مكه)، (1) وَأَنتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ (2) شهرى كه تو در آن ساكنى، (2) وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ (3) و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهيم خليل و فرزندش اسماعيل ذبيح)، (3) لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ (4) كه ما انسان را در رنج آفريديم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4) أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ (5) آيا او گمان مى‏كند كه هيچ كس نمى‏تواند بر او دست يابد؟! (5) يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالاً لُّبَداً (6) مى‏گويد: «مال زيادى را (در كارهاى خير) نابود كرده‏ام!» (6) أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ (7) آيا (انسان) گمان مى‏كند هيچ كس او را نديده (كه عمل خيرى انجام نداده) است؟! (7) أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ (8) آيا براى او دو چشم قرار نداديم، (8) وَلِسَاناً وَشَفَتَيْنِ (9) و يك زبان و دو لب؟! (9) وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ (10) و او را به راه خير و شر هدايت كرديم! (10) فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ (11) ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ (12) تو نمى‏دانى آن گردنه چيست! (12) فَكُّ رَقَبَةٍ (13) آزادكردن برده‏اى، (13) أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ (14) يا غذا دادن در روز گرسنگى... (14) يَتِيماً ذَا مَقْرَبَةٍ (15) يتيمى از خويشاوندان، (15) أَوْ مِسْكِيناً ذَا مَتْرَبَةٍ (16) يا مستمندى خاك‏نشين را، (16) ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ (17) سپس از كسانى باشد كه ايمان آورده و يكديگر را به شكيبايى و رحمت توصيه مى‏كنند! (17) أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ (18) آنها «اصحاب اليمين‏»اند (كه نامه اعمالشان را به دست راستشان مى‏دهند)! (18) وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ (19) و كسانى كه آيات ما را انكار كرده‏اند افرادى شومند (كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مى‏شود). (19) عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ (20) بر آنها آتشى است فروبسته (كه راه فرارى از آن نيست)! (20)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 9:26 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره شمس

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا(1) به خورشيد و گسترش نور آن سوگند، (1) وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا(2) و به ماه هنگامى كه بعد از آن درآيد، (2) وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا(3) و به روز هنگامى كه صفحه زمين را روشن سازد، (3) وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا(4) و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند، (4) وَالسَّمَاء وَمَا بَنَاهَا(5) و قسم به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده، (5) وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا(6) و به زمين و كسى كه آن را گسترانيده، (6) وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا(7) و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را (آفريده و) منظم ساخته، (7) فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا(8) سپس فجور و تقوا (شر و خيرش) را به او الهام كرده است، (8) قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا(9) كه هر كس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده; (9) وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا(10) و آن كس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخته،نوميد و محروم گشته است! (10) كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا(11) قوم «ثمود» بر اثر طغيان، (پيامبرشان را) تكذيب كردند، (11) إِذِ انبَعَثَ أَشْقَاهَا(12) آنگاه كه شقى‏ترين آنها بپاخاست، (12) فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا(13) فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَسُقْيَاهَا(13) فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنبِهِمْ فَسَوَّاهَا(14) ولى آنها او را تكذيب و ناقه را پى كردند (و به هلاكت رساندند); از اين رو پروردگارشان آنها (و سرزمينشان) را بخاطر گناهانشان در هم كوبيد و با خاك يكسان و صاف كرد! (14) وَلَا يَخَافُ عُقْبَاهَا(15) و او هرگز از فرجام اين كار ( مجازات ستمگران) بيم ندارد! (15)



دو شنبه 28 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 1:1 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره ليل

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى(1) قسم به شب در آن هنگام كه (جهان را) بپوشاند، (1) وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى(2) و قسم به روز هنگامى كه تجلى كند، (2) وَمَا خَلَقَ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى(3) و قسم به آن كس كه جنس مذكر و مؤنث را آفريد، (3) إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى(4) كه سعى و تلاش شما مختلف است: (4) فَأَمَّا مَن أَعْطَى وَاتَّقَى(5) اما آن كس كه (در راه خدا) انفاق كند و پرهيزگارى پيش گيرد، (5) وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى(6) و جزاى نيك (الهى) را تصديق كند، (6) فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرَى(7) ما او را در مسير آسانى قرار مى‏دهيم! (7) وَأَمَّا مَن بَخِلَ وَاسْتَغْنَى(8) اما كسى كه بخل ورزد و (از اين راه) بى‏نيازى طلبد، (8) وَكَذَّبَ بِالْحُسْنَى(9) و پاداش نيك (الهى) را انكار كند، (9) فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى(10) بزودى او را در مسير دشوارى قرار مى‏دهيم; (10) وَمَا يُغْنِي عَنْهُ مَالُهُ إِذَا تَرَدَّى(11) و در آن هنگام كه (در جهنم) سقوط مى‏كند، اموالش به حال اوسودى نخواهد داشت! (11) إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَى(12) به يقين هدايت كردن بر ماست، (12) وَإِنَّ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَالْأُولَى(13) و آخرت و دنيا از آن ماست، (13) فَأَنذَرْتُكُمْ نَاراً تَلَظَّى(14)‏ و من شما را از آتشى كه زبانه مى‏كشد بيم مى‏دهم، (14) لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَى(15) كسى جز بدبخت‏ترين مردم وارد آن نمى‏شود; (15) الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّى(16) همان كس كه (آيات خدا را) تكذيب كرد و به آن پشت نمود! (16) وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى(17) و بزودى با تقواترين مردم از آن دور داشته مى‏شود، (17) الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّى(18) همان كس كه مال خود را (در راه خدا) مى‏بخشد تا پاك شود. (18) وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَى(19) و هيچ كس را نزد او حق نعمتى نيست تا بخواهد (به اين وسيله) او را جزا دهد، (19) إِلَّا ابْتِغَاء وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَى(20) بلكه تنها هدفش جلب رضاى پروردگار بزرگ اوست; (20) وَلَسَوْفَ يَرْضَى(21) و بزودى راضى و خشنود مى‏شود! (21)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 23:55 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره ضحى

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالضُّحَى(1) قسم به روز در آن هنگام كه آفتاب برآيد (و همه جا رافراگيرد)، (1) وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى(2) و سوگند به شب در آن هنگام كه آرام گيرد، (2) مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى(3) كه خداوند هرگز تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده است! (3) وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَى(4) و مسلما آخرت براى تو از دنيا بهتر است! (4) وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى(5) و بزودى پروردگارت آنقدر به تو عطا خواهد كرد كه خشنود شوى! (5) أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوَى(6) آيا او تو را يتيم نيافت و پناه داد؟! (6) وَوَجَدَكَ ضَالّاً فَهَدَى(7) و تو را گمشده يافت و هدايت كرد، (7) وَوَجَدَكَ عَائِلاً فَأَغْنَى(8) و تو را فقير يافت و بى‏نياز نمود، (8) فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ(9) حال كه چنين است يتيم را تحقير مكن، (9) وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ(10) و سؤال‏كننده را از خود مران، (10) وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ(11)

ونعمتهای پروردگارت را بازگو کن11



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 23:47 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره شرح

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ(1) آيا ما سينه تو را گشاده نساختيم، (1) وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ(2) و بار سنگين تو را از تو برنداشتيم؟! (2) الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ(3) همان بارى كه سخت بر پشت تو سنگينى مى‏كرد! (3) وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ(4) و آوازه تو را بلند ساختيم! (4) فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً(5) به يقين با (هر) سختى آسانى است! (5) إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً(6)(آرى) مسلما با (هر) سختى آسانى است، (6) فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ(7) پس هنگامى كه از كار مهمى فارغ مى‏شوى به مهم ديگرى پرداز، (7) وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ(8) و به سوى پروردگارت توجه كن! (8)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 22:13 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره تين

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ(1) قسم به انجير و زيتون (يا: قسم به سرزمين شام و بيت المقدس)، (1) وَطُورِ سِينِينَ(2) و سوگند به «طور سينين‏»، (2) وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ(3) و قسم به اين شهر امن ( مكه)، (3) لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ(4) كه ما انسان را در بهترين صورت و نظام آفريديم، (4) ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ(5) سپس او را به پايين‏ترين مرحله بازگردانديم، (5) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ(6) مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند كه براى آنها پاداشى تمام‏نشدنى است! (6) فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ(7) پس چه چيز سبب مى‏شود كه بعد از اين همه (دلايل روشن) روزجزا را انكار كنى؟! (7) أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ(8) آيا خداوند بهترين حكم‏كنندگان نيست؟! (8)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 22:9 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره علق

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ(1) بخوان به نام پروردگارت كه (جهان را) آفريد، (1) خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ(2) همان كس كه انسان را از خون بسته‏اى خلق كرد! (2) اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ(3) بخوان كه پروردگارت (از همه) بزرگوارتر است، (3) الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ(4) همان كسى كه بوسيله قلم تعليم نمود، (4) عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ(5) و به انسان آنچه را نمى‏دانست ياد داد! (5) كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَى(6) چنين نيست (كه شما مى‏پنداريد) به يقين انسان طغيان مى‏كند، (6) أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى(7) از اينكه خود را بى‏نياز ببيند! (7) إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى(8) و به يقين بازگشت (همه) به سوى پروردگار تو است! (8) أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى(9) به من خبر ده آيا كسى كه نهى مى‏كند، (9) عَبْداً إِذَا صَلَّى(10) بنده‏اى را به هنگامى كه نماز مى‏خواند (آيا مستحق عذابالهى نيست)؟! (10) أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى(11) به من خبر ده اگر اين بنده به راه هدايت باشد، (11) أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى(12) يا مردم را به تقوا فرمان دهد (آيا نهى كردن او سزاواراست)؟! (12) أَرَأَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّى(13) به من خبر ده اگر (اين طغيانگر) حق را انكار كند و به آن پشت نمايد (آيا مستحق مجازات الهى نيست)؟! (13) أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى(14) آيا او ندانست كه خداوند (همه اعمالش را) مى‏بيند؟! (14) كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ(15) چنان نيست كه او خيال مى‏كند، اگر دست از كار خود برندارد،ناصيه‏اش ( موى پيش سرش) را گرفته (و به سوى عذاب مى‏كشانيم)، (15) نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ(16) همان ناصيه دروغگوى خطاكار را! (16) فَلْيَدْعُ نَادِيَه(17) سپس هر كه را مى‏خواهد صدا بزند (تا ياريش كند)! (17) سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ(18) ما هم بزودى ماموران دوزخ را صدا مى‏زنيم (تا او را به دوزخ افكنند)! (18) كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ(19) چنان نيست (كه آن طغيانگر مى‏پندارد); هرگز او را اطاعت مكن، و سجده نما و (به خدا) تقرب جوى! (19)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 22:5 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره قدر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ(1) ما آن ( قرآن) را در شب قدر نازل كرديم! (1) وَمَا أَدْرَاكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ(2) و تو چه مى‏دانى شب قدر چيست؟! (2) لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ(3) شب قدر بهتر از هزار ماه است! (3) تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ(4) فرشتگان و «روح‏» در آن شب به اذن پروردگارشان براى (تقدير) هر كارى نازل مى‏شوند. (4) سَلَامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ(5) شبى است سرشار از سلامت (و بركت و رحمت) تا طلوع سپيده! (5)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 22:2 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره بينه

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ(1) كافران از اهل كتاب و مشركان (مى‏گفتند:) دست از آيين خودبرنمى‏دارند تا دليل روشنى براى آنها بيايد، (1) رَسُولٌ مِّنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفاً مُّطَهَّرَةً(2) پيامبرى از سوى خدا (بيايد) كه صحيفه‏هاى پاكى را (بر آنها) بخواند، (2) فِيهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ(3) و در آن نوشته‏هاى صحيح و پرارزشى باشد! (ولى هنگامى كه آمدايمان نياوردند، مانند اهل كتاب). (3) وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَةُ(4) اهل كتاب (نيز در دين خدا) اختلاف نكردند مگر بعد از آنكه دليل روشن براى آنان آمد! (4) وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّين َحُنَفَاء وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِين ُالْقَيِّمَةِ(5) و به آنها دستورى داده نشده بود جز اينكه خدا را بپرستند درحالى كه دين خود را براى او خالص كنند و از شرك به توحيد بازگردند، نماز را برپادارند و زكات را بپردازند; و اين است آيين مستقيم و پايدار! (5) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوامِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُوْلَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ(6) كافران از اهل كتاب و مشركان در آتش دوزخند، جاودانه در آن مى‏مانند; آنها بدترين مخلوقاتند! (6) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ(7)‏ (اما) كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند،بهترين مخلوقات (خدا)يند! (7) جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَاالْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ(8) پاداش آنها نزد پروردگارشان باغهاى بهشت جاويدان است كه نهرها از زير درختانش جارى است; هميشه در آن مى‏مانند! (هم) خدا از آنها خشنود است و (هم) آنها از خدا خشنودند; و اين (مقام والا) براى كسى است كه از پروردگارش بترسد! (8)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 21:55 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره زلزله

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا(1) هنگامى كه زمين شديدا به لرزه درآيد، (1) وَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا(2) و زمين بارهاى سنگينش را خارج سازد! (2) وَقَالَ الْإِنسَانُ مَا لَهَا(3) و انسان مى‏گويد: «زمين را چه مى‏شود (كه اين گونه مى‏لرزد)؟!» (3) يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا(4) در آن روز زمين تمام خبرهايش را بازگو مى‏كند; (4) بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا(5) چرا كه پروردگارت به او وحى كرده است! (5) يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتاً لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ(6) در آن روز مردم بصورت گروه‏هاى پراكنده (از قبرها) خارج مى‏شوند تا اعمالشان به آنها نشان داده شود! (6) فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ(7) پس هر كس هم وزن ذره‏اى كار خير انجام دهد آن را مى‏بيند! (7) وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ(8) و هر كس هم وزن ذره‏اى كار بد كرده آن را مى‏بيند! (8)

 

 



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 21:51 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره عاديات

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحاً(1) سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالى كه نفس‏زنان به پيشمى‏رفتند، (1) فَالْمُورِيَاتِ قَدْحاً(2) و سوگند به جرقه آتش (در برخورد سمهايشان باسنگهاى بيابان)، (2) فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحاً(3) و سوگند به هجوم آوران سپيده دم (3) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً(4) كه گرد و غبار به هر سو پراكندند، (4) فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً(5) و (ناگهان) در ميان دشمن ظاهر شدند، (5) إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ(6) كه انسان در برابر نعمتهاى پروردگارش بسيار ناسپاس و بخيلاست; (6) وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ(7) و او خود (نيز) بر اين معنى گواه است! (7) وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ(8) و او علاقه شديد به مال دارد! (8) أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ(9)‏ نمى‏داند در آن روز كه تمام كسانى كه در قبرها هستندبرانگيخته مى‏شوند، (9) وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ(10) و آنچه در درون سينه‏هاست آشكار مى‏گردد، (10) إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّخَبِيرٌ(11) در آن روز پروردگارشان از آنها كاملا باخبر است! (11)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:47 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره قارعه

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

الْقَارِعَةُ(1) آن حادثه كوبنده، (1) مَا الْقَارِعَةُ(2) و چه حادثه كوبنده‏اى! (2) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْقَارِعَةُ(3) و تو چه مى‏دانى كه حادثه كوبنده چيست؟! (آن حادثه همان روزقيامت است!) (3) يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ(4) روزى كه مردم مانند پروانه‏هاى پراكنده خواهند بود، (4) وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنفُوشِ(5) و كوه‏ها مانند پشم رنگين حلاجى‏شده مى‏گردد! (5) فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ(6) اما كسى كه (در آن روز) ترازوهاى اعمالش سنگين است، (6) فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ(7) در يك زندگى خشنودكننده خواهد بود! (7) وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ(8) و اما كسى كه ترازوهايش سبك است، (8) فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ(9) پناهگاهش «هاويه‏» ( دوزخ) است! (9) وَمَا أَدْرَاكَ مَا هِيَهْ(10) و تو چه مى‏دانى «هاويه‏» چيست؟! (10) نَارٌ حَامِيَةٌ(11) آتشى است سوزان! (11)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:43 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره تكاثر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ(1) افزون طلبى (و تفاخر) شما را به خود مشغول داشته (و از خداغافل نموده) است. (1) حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ(2) تا آنجا كه به ديدار قبرها رفتيد (و قبور مردگان خود رابرشمرديد و به آن افتخار كرديد)! (2) كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ(3) چنين نيست كه مى‏پنداريد، (آرى) بزودى خواهيد دانست! (3) ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ(4) باز چنان نيست كه شما مى‏پنداريد; بزودى خواهيد دانست! (4) كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ(5) چنان نيست كه شما خيال مى‏كنيد; اگر شما علم اليقين (به آخرت) داشتيد (افزون طلبى شما را از خدا غافل نمى‏كرد)! (5) لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ(6) قطعا شما جهنم را خواهيد ديد! (6) ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ(7) سپس (با ورود در آن) آن را به عين اليقين خواهيد ديد. (7) ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ(8) سپس در آن روز (همه شما) از نعمتهايى كه داشته‏ايد بازپرسى خواهيد شد! (8)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:35 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره عصر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَالْعَصْرِ (1) به عصر سوگند، (1) إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ (2) كه انسانها همه در زيانند; (2) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ (3) مگر كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‏اند، ويكديگر را به حق سفارش كرده و يكديگر را به شكيبايى و استقامت توصيه نموده‏اند! (3)

 

 



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:33 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره هُمَزَه

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ(1) واى بر هر عيب جوى مسخره‏كننده‏اى! (1) الَّذِي جَمَعَ مَالاً وَعَدَّدَهُ(2) همان كس كه مال فراوانى جمع‏آورى و شماره كرده (بى‏آنكه مشروع و نامشروع آن را حساب كند)! (2) يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ(3) او گمان مى‏كند كه اموالش او را جاودانه مى‏سازد! (3) كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ(4) چنين نيست كه مى‏پندارد; بزودى در «حطمه‏» ( آتشى خردكننده) پرتاب مى‏شود! (4) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ(5) و تو چه مى‏دانى «حطمه‏» چيست؟! (5) نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ(6) آتش برافروخته الهى است، (6) الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ(7) آتشى كه از دلها سرمى‏زند! (7) إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ(8) اين آتش بر آنها فروبسته شده، (8) فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ(9) در ستونهاى كشيده و طولانى! (9)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:30 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره فيل

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ(1) آيا نديدى پروردگارت با فيل سواران ( لشكر ابرهه كه براى نابودى كعبه آمده بودند) چه كرد؟! (1) أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ(2) آيا نقشه آنها را در ضلالت و تباهى قرار نداد؟! (2) وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبَابِيلَ(3) و بر سر آنها پرندگانى را گروه گروه فرستاد، (3) تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِّن سِجِّيلٍ(4) كه با سنگهاى كوچكى آنان را هدف قرارمى‏دادند; (4) فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُولٍ(5) سرانجام آنها را همچون كاه خورده‏شده (و متلاشى) قرار داد! (5)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:27 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره قريش

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ(1) كيفر لشكر فيل‏سواران) بخاطر اين بود كه قريش (به اين سرزمين مقدس) الفت گيرند (و زمينه ظهور پيامبر فراهم شود)! (1) إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاء وَالصَّيْفِ(2) الفت آنها در سفرهاى زمستانه و تابستانه (و بخاطر اين الفت به آن بازگردند)! (2) فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ(3) پس (بشكرانه اين نعمت بزرگ) بايد پروردگار اين خانه راعبادت كنند، (3) الَّذِي أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ(4) همان كس كه آنها را از گرسنگى نجات داد و از ترس و ناامنى ايمن ساخت. (4)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:23 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره ماعون

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ(1) آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مى‏كند ديدى؟ (1) فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ(2) او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مى‏راند، (2) وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ(3) و (ديگران را) به اطعام مسكين تشويق نمى‏كند! (3) فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ(4) پس واى بر نمازگزارانى كه... (4) الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ(5) در نماز خود سهل‏انگارى مى‏كنند، (5) الَّذِينَ هُمْ يُرَاؤُونَ(6) همان كسانى كه ريا مى‏كنند، (6) وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ(7) و ديگران را از وسايل ضرورى زندگى منع مى‏نمايند! (7)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 19:20 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره كوثر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ(1) ما به تو كوثر ( خير و بركت فراوان) عطا كرديم! (1) فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ(2) پس براى پروردگارت نماز بخوان و قربانى كن! (2) إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ(3)(و بدان) دشمن تو قطعا بريده‏نسل و بى‏عقب است! (3)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:57 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره كافرون

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ(1) بگو: اى كافران! (1) لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ(2) آنچه را شما مى‏پرستيد من نمى‏پرستم! (2) وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ(3) و نه شما آنچه را من مى‏پرستم مى‏پرستيد، (3) وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ(4) و نه من هرگز آنچه را شما پرستش كرده‏ايد مى‏پرستم، (4) وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ(5) و نه شما آنچه را كه من مى‏پرستم پرستش مى‏كنيد; (5) لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ(6)(حال كه چنين است) آيين شما براى خودتان، و آيين من براى خودم! (6)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:54 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره نصر

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ(1) هنگامى كه يارى خدا و پيروزى فرارسد، (1) وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجاً(2) و ببينى مردم گروه گروه وارد دين خدا مى‏شوند، (2) فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّاباً(3) پروردگارت را تسبيح و حمد كن و از او آمرزش بخواه كه اوبسيار توبه‏پذير است! (3)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:51 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره مسد

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ(1) بريده باد هر دو دست ابولهب (و مرگ بر او باد)! (1) مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ(2) هرگز مال و ثروتش و آنچه را به دست آورد به حالش سودىنبخشيد! (2) سَيَصْلَى نَاراً ذَاتَ لَهَبٍ(3) و بزودى وارد آتشى شعله‏ور و پرلهيب مى‏شود; (3) وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ(4) و (نيز) همسرش، در حالى كه هيزم‏كش (دوزخ) است، (4) فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ(5) و در گردنش طنابى است از ليف خرما! (5)



یک شنبه 27 ارديبهشت 1394برچسب:, :: 17:45 ::  نويسنده : فتح الله بهاروند       

سوره اخلاص

بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده مهربان

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ(1) بگو: خداوند، يكتا و يگانه است; (1) اللَّهُ الصَّمَدُ(2) خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى‏كنند; (2) لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ(3)(هرگز) نزاد، و زاده نشد، (3) وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُواً أَحَدٌ(4) و براى او هيچگاه شبيه و مانندى نبوده است! (4)